Сураи Сад — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَاطِلًا (ботилан): беҳуда, бефоида, беҳикмат ва беҳадаф.
• ظَنُّ (занн): гумон, пиндошт, тасаввуроти нодуруст.
• فَوَيْلٌ (фaвайлун): ҳалокат, азоб, нобудӣ ва бадбахтӣ.
• كَفَرُوا (кафару): кофир шуданд, инкор карданд, ношукрӣ карданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки Осмон ва Замин ва он чи дар байни онҳост, беҳуда ва беҳикмат наофаридааст. Ҳамаи ин офариниш бо ҳикмати амиқ ва ҳадафи мушаххас офарида шудааст, на барои бозӣ ва беҳудагӣ. Ин гумон ва пиндошти нодуруст — ки гӯё ҷаҳон беҳадаф офарида шудааст ва ҳеҷ ҳисобу китоб ва ҷазое нест — танҳо гумон ва пиндошти касонест, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат имон надоранд. Онҳо гумон мекунанд, ки ин офариниш беҳуда аст ва пас аз марг ҳеҷ зиндагӣ ва ҳисоботе нест. Барои ҳамин гумон ва инкори худ, барои онҳо азоби оташи дӯзах дар рӯзи қиёмат муҳайёст, агар дар ҳамин ҳолати куфру гумонбади худ бимиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷаҳони офариниш беҳуда ва беҳикмат нест, балки ҳама чиз бо ҳикмати Худованд офарида шудааст.
• Инсон бояд дар бораи офариниш ва ҳадафи зиндагӣ андеша кунад ва бидонад, ки ин ҷаҳон саргармии беҳуда нест.
• Имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб бахше аз имон ба Худост, ва инкор кардани он боиси ҳалокат ва азоб мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо ва рӯзи охират бо дили пок имон оварем ва аз гумонҳои нодуруст дурӣ ҷӯем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом даъват ба андешаи солим ва фаҳмиши дурусти ҳадафи ҳаёт мекунад, то инсон ба саодати дунё ва охират ноил гардад.