Сураи Сад — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

• Исмоил: Пайғамбар Исмоил ибни Иброҳим (алайҳис-салом).
• Ал-Ясаъ: Яке аз пайғамбарони Худованд, ки дар Қуръон номбар шудааст.
• Зул-Кифл: Номи пайғамбари дигари Худованд, ки дар оятҳои қуръонӣ зикр гардидааст.
• Ахёр: Ҷамъи «хайр», яъне некон, беҳтаринҳо, интихобшудагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармон медиҳад, ки бандагони некӯкори Худро — Исмоил, ал-Ясаъ ва Зул-Кифлро ба некӯтарин сифат ёд кун ва онҳоро бо ситоиши некӯ зикр намо. Ҳар сеи онҳо аз зумраи некон ва беҳтарин бандагони Худованд буданд, ки Худо онҳоро аз миёни халқ интихоб карда ва ба онҳо сифатҳои комил ва ахлоқи олӣ ато намудааст. Онҳо дар назди Худованд аз ҷумлаи баргузидагон ва ситоишшудагон мебошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ёдоварии пайғамбарони некӯкор ба мо таълим медиҳад, ки аз зиндагии онҳо ибрат гирем ва дар роҳи некӯкорӣ ва тоъат собитқадам бошем.
• Ҳамаи онҳо аз зумраи «ахёр» — некон буданд, ки ин нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро дар Қуръон ба некӣ ёд мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сифатҳои неки ин пайғамбарон пайравӣ намоем ва худро аз зумраи некон гардонем.
• Қуръони Карим номҳои пайғамбаронро бо эҳтиром ва ситоиш зикр мекунад, ки ин нишондиҳандаи бузургии ин китоби осмонӣ ва ҳидояти он барои тамоми инсоният аст.