Surja Sad — Ajet 5

Kuptimi i fjalëve:

• الْآلِهَةَ – zotat (hyjnitë) që ata i adhuronin përveç Allahut.
• إِلَٰهًا وَاحِدًا – një Zot i vetëm, domethënë Allahu xh.sh.
• عُجَابٌ – diçka shumë e çuditshme dhe e habitshme, që tejkalon çdo habi të zakonshme.

Tefsiri i ajetit:

Kjo ajet tregon habinë dhe çuditjen e madhe të idhujtarëve të Kurejshit kur dëgjuan nga Pejgamberi ﷺ thirrjen për të adhuruar vetëm një Zot të vetëm. Ata thanë me habi: "Si mundet ky njeri që zotat tanë të shumtë t'i bëjë një Zot të vetëm?!" Ata e konsideronin këtë thirrje si diçka jashtëzakonisht të çuditshme, sepse ishin mësuar me adhurimin e shumë idhujve dhe statujave që kishin trashëguar nga të parët e tyre. Ata nuk e kuptonin se si një Zot i vetëm mund të mjaftonte për të gjithë krijesat, duke menduar se çdo zot merrej me një çështje të caktuar. Kjo habi e tyre nuk ishte për shkak se e kishin të vështirë ta kuptonin të vërtetën, por sepse ishin të lidhur pas traditës së tyre dhe adhurimit të idhujve, dhe e refuzonin të vërtetën vetëm sepse ishte e re për ta. Ata e quajtën këtë thirrje "diçka të çuditshme", ndërsa në realitet ajo ishte e vërteta më e qartë dhe më e logjikshme, sepse universi i tërë dëshmon për një Zot të vetëm që e krijoi dhe e menaxhon atë.

Përfitimet nga ajeti:

• Nga ky ajet mësojmë se njeriu duhet të jetë i hapur ndaj së vërtetës dhe të mos e refuzojë atë vetëm sepse është e re apo ndryshe nga ajo që është mësuar.
• Ajeti na tregon se mendja e shëndoshë e pranon lehtësisht idenë e një Zoti të vetëm, sepse universi me gjithë rregullsinë e tij dëshmon për Krijuesin e vetëm.
• Thirrja e Pejgamberëve ka qenë gjithmonë e qartë dhe e thjeshtë: adhurimi i vetëm Allahut, pa asnjë ortak, dhe kjo është thirrja që i përgjigjet natyrës së pastër të njeriut.
• Habia e idhujtarëve ndaj fesë së vërtetë nuk e zvogëlon aspak vlerën e saj, sepse e vërteta mbetet e vërtetë edhe nëse shumica e njerëzve e refuzojnë atë.