Sura Sad — Werset 74

Znaczenie słów:

• Iblis – szatan, który wcześniej należał do dżinów i przebywał wśród aniołów.
• istakbara – okazał pychę, wyniósł się ponad innych, odmówił posłuszeństwa.
• kafirin – niewierni, ci, którzy odrzucili wiarę i sprzeciwili się nakazowi Boga.

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak Bóg nakazał aniołom pokłonić się Adamowi, wszystkie zastępy aniołów – bez wyjątku – wykonały ten rozkaz z pokorą i posłuszeństwem. Jednak Iblis odmówił. Nie był on aniołem z natury, lecz dżinem, który przebywał wśród nich i udawał pobożnego. Gdy przyszło do próby, jego pycha wzięła górę. Wzniósł się ponad rozkaz Pana, uważając się za lepszego od Adama. Ta arogancja i sprzeciw wobec wyraźnego nakazu Boga uczyniły go niewiernym – nie dlatego, że zaprzeczył istnieniu Boga, lecz dlatego, że odmówił poddania się Jego woli. Jego postawa była dowodem, że wcześniejsze posłuszeństwo nie wynikało z prawdziwej wiary, lecz z interesowności i złudnej pobożności.

Korzyści i nauki płynące z tej historii:

• Pycha jest największą przeszkodą w przyjęciu prawdy i posłuszeństwie Bogu – to ona doprowadziła Iblisa do upadku.
• Prawdziwa wiara to nie tylko słowa czy pozorne czyny, ale pokorne poddanie się nakazom Boga, nawet jeśli nie rozumiemy ich w pełni.
• Nikt nie jest bezpieczny przed zgubą – nawet ktoś, kto przez długi czas przebywał wśród aniołów i sprawiał wrażenie pobożnego, może upaść, jeśli w jego sercu zagnieździ się pycha.
• Człowiek powinien strzec się wynoszenia ponad innych i uważać się za lepszego – to cecha szatana, a nie wierzącego.
• Historia ta uczy nas, że posłuszeństwo Bogu wymaga pokory i rezygnacji z własnego ego – to klucz do zbawienia i bliskości Allaha.