Сураи Сад — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

• فَبِعِزَّتِكَ: Пас ба иззату қудрати Ту қасам мехӯрам.
• لَأُغْوِيَنَّهُمْ: Ҳатман онҳоро гумроҳ хоҳам кард.
• أَجْمَعِينَ: Ҳамагиро, бидуни истисно.

1. Тафсири оят:

Иблис пас аз он ки Худованд ӯро ба сабаби такаббур ва саркашӣ аз саҷда ба Одам (алайҳис-салом) аз раҳмати Хеш ронд, бо қасам ба иззату қудрати Парвардигор гуфт: «Ба иззату қаҳри Ту қасам, ки ҳамаи фарзандони Одамро гумроҳ хоҳам кард ва аз роҳи рост маҳрум хоҳам сохт». Ӯ ин гуфторро бо қасам ба сифати иззати Худованд баён кард, то ки нишон диҳад, ки ӯ бо иҷозати Худованд ва дар доираи қудрати Ӯ ин корро анҷом медиҳад. Иблис ҳадаф дорад, ки тамоми бандагони Худоро ба гумроҳӣ кашад, аммо Худованд дар оятҳои баъдӣ мефармояд, ки бандагони мухлис ва поки Ӯ аз фиреби ӯ эмин хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душмани инсон — Иблис — бо қасам ва ҷиддият дар гумроҳ кардани мардум аст, пас ҳамеша бояд ҳушёр бошем ва ба Худованд паноҳ барем.
• Худованд қудрати худро ба Иблис нишон медиҳад, ки ҳатто Иблис ба иззати Ӯ қасам мехӯрад, ва ин ишора ба бузургии Парвардигор аст.
• Дар ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки гумроҳии Иблис танҳо ба иҷозати Худованд аст ва Ӯ бандагони мухлиси худро ҳифз мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос ва покӣ дар бандагӣ ташвиқ мекунад, то ки аз доираи таъсири Иблис берун бошем ва ба раҳмати Худованд умедвор гардем.