Сураи Сад — Оят 86

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَجْرٍ — музд, подош, подоше, ки дар баробари коре дода мешавад.
• الْمُتَكَلِّفِينَ — касоне, ки чизеро ба худ мебанданд ва ё кореро, ки ба онҳо супорида нашудааст, бо ранҷу машаққат ба уҳда мегиранд; инчунин касоне, ки суханонеро аз пеши худ мебофанд ва ба Худо нисбат медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба ин мушрикон бигӯяд: «Ман дар баробари таблиғи рисолат ва даъвати шумо ба ҳидоят ҳеҷ музду подоше аз шумо талаб намекунам. Ин даъват танҳо барои он аст, ки шумо роҳи ростро ёбед ва аз гумроҳӣ наҷот ёбед, на барои он ки ман аз шумо манфиате ба даст оварам». Сипас меафзояд: «Ман аз зумраи касоне нестам, ки чизеро аз пеши худ бофта, ба Худо нисбат диҳанд ё чизе бигӯям, ки ба ман фармон дода нашудааст». Яъне, ман танҳо он чизеро мегӯям, ки ба ман ваҳй мешавад, ва ҳеҷ гуна даъвои бардурӯғ ва ё изофа бар он чи ба ман амр шудааст, намекунам. Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) дар таблиғи рисолат комилан ростқавл ва покдил аст ва ҳеҷ ғарази шахсӣ надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати исломӣ бояд холисона ва бе тамаъи манфиати моддӣ бошад. Паёмбар (с) намунаи олӣ дар ин бобат аст.
• Ростқавлии Паёмбар (с) ва покии дили ӯ собит мешавад, ки ҳеҷ чизро аз пеши худ ба Худо нисбат надодааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар таблиғи дайни Худо ихлос дошта бошем ва танҳо барои ризои Худо кор кунем, на барои подош ё ситоиши мардум.
• Инчунин моро огоҳ мекунад, ки аз гуфтани суханони беасос ва нисбат додани чизҳо ба Худо бипарҳезем, зеро ин кори мутакаллифон аст, ки Худо онро напасандидааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Паёмбар (с) ва паёми ӯ бовар кунем, зеро ӯ ҳеҷ манфиати шахсӣ надорад ва танҳо барои наҷоти мо кӯшиш мекунад.