Suurah Az-Zumar — Aayad 21

Macnaha ereyada:

• فَسَلَكَهُ: wuxuu galiyay, wuxuu ku dhex mariyay.
• يَنَابِيعَ: ilo biyood iyo ceelal.
• يَهِيجُ: wuxuu qallalaa, wuxuu dhacaa cagaarkiisa.
• حُطَامًا: jajab burburay, shay qallalay oo kala go’ay.
• لِأُولِي الْأَلْبَابِ: kuwa caqliga iyo garashada wanaagsan leh.

Tafsirka:

Ma ogtahay, Nabiyow, in Eebe ka soo dejiyo samada biyo roobaad ah, markaas uu galo dhulka oo uga dhigo ilo iyo ceelal oo biyuhu ka soo burqadaan, isagoo si fiican ugu kaydiya dhulka dhexdiisa. Kadibna wuxuu ku soo bixiyaa biyahaas beer iyo dalag midabadeedu kala duwan yihiin - cagaar, huruud, iyo kuwo kale. Markaas kadib dalaggu wuu qallalaa, wuxuuna ku arkaa isagoo midabkiisu huruud noqday ka dib markuu cagaar iyo qurux ahaa. Ugu dambayn wuxuu ka dhigaa jajab burburay oo kala go’ay. Hubaal waxaa arrimahan oo dhan ku sugan waano iyo xusuus kuwa caqliga iyo fahanka leh, kuwa ku fiirsada abuurka Eebe iyo nidaamkiisa.

Faa’iidooyin laga qaato aayaddan:

1. Awoodda Eebe ee ku habboon: Aayaddan waxay ina tusinaysaa sida Eebe u habeeyay nidaamka biyaha iyo dalagga, taasoo muujinaysa in Eebe yahay kan wax walba karti iyo xigmad ku abuura.
2. Waano iyo xusuus: Sida dalaggu u qallalo oo u burburo, sidaas oo kale nolosha adduunku waa ku meel gaar, waa in aan diyaar u noqonno nolosha aakhiro ee weligeed ah.
3. Iimaan iyo hubaal: Marka qofku fiirsado abuurka Eebe iyo nidaamkiisa, wuxuu ku xoogaysanayaa iimaankiisa, wuxuuna ogaadaa in Eebe yahay kan wax walba maamula.
4. Daryeelka Eebe ee dadkiisa: Eebe wuxuu u soo dejiyaa biyaha samada, wuxuuna uga dhiga ilo dhulka dhexdiisa si dadku u helaan biyo nolol iyo cunto, taasoo muujinaysa naxariista Eebe ee dadkiisa.
5. Dareenka shukriga: Aayaddan waxay ina barinaysaa in aan Eebe u mahadnaqno nicmada biyaha iyo dalagga, isla markaana aanan ku gaalobin nicmadiisa.