Surat Az-Zumar — Ayat 29

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ضَرَبَ مَثَلًا : menehi conto utawa perumpamaan.
• شُرَكَاءُ مُتَشَاكِسُونَ : para sekutu kang padha pasulayan, ora rukun, lan angel dirukunake.
• سَلَمًا لِّرَجُلٍ : wong kang mung dadi kagungane siji wong, ora ana kang ngrusak utawa ngganggu.
• هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا : apa wong loro iku padha wae kahanane? Wangsulane: ora padha.
• الْحَمْدُ لِلَّهِ : kabeh puji iku kagungane Allah.
• لَا يَعْلَمُونَ : padha ora ngerti.

2) Katrangan ayat:

Allah SWT menehi perumpamaan kanggo mbedakake antarane wong musyrik lan wong mukmin. Ana wong kang dadi bature akeh sekutu kang padha pasulayan. Saben sekutu duwe karep dhewe-dhewe, mula wong mau bingung, bingung arep nyenengake sapa, lan ora ana tentrem ing atine. Ana maneh wong kang mung dadi bature siji wong, mung siji sing nduweni, mula dheweke ngerti apa kang dikarepake bendarane lan bisa tentrem atine.

Apa wong loro iku padha kahanane? Ora padha. Semono uga wong musyrik kang nyembah akeh sesembahan, atine bingung lan ora tentrem. Dene wong mukmin kang mung nyembah Allah, atine tentrem lan ayem. Kabeh puji iku kagungane Allah kang wis nuduhake dalan kang bener. Nanging akeh-akehe manungsa ora ngerti, mula padha nyekutokake Allah karo liyane.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen nyembah mung marang Allah iku ndadekake ati tentrem lan urip dadi cetha arahane.
• Wong kang nyembah akeh sesembahan bakal tansah bingung lan ora kepenak atine, amarga ora ana sing bisa nyukupi kabeh karepe.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngucap syukur lan muji Allah, amarga mung Allah kang pantes dipuji lan disembah.
• Kita dielingake supaya ora dadi wong kang ora ngerti, nanging kudu ngupaya ngelmu supaya bisa ngerti dalan kang bener.
• Islam iku agama kang gampang lan cetha, mung nyembah siji Gusti Allah, mula sapa kang nglakoni bakal nemu katentreman sejati.