Surja Ez-Zumer — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• مُتَشَاكِسُونَ: zotërinj që janë në grindje e mosmarrëveshje të vazhdueshme mes tyre.
• سَلَمًا لِرَجُلٍ: rob që i përket vetëm një zotërie të vetëm, pa asnjë pjesëmarrës tjetër në pronësi.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar ka dhënë një shembull për besimtarin dhe jobesimtarin: një rob që i përket disa zotërinjve që janë në grindje mes tyre – kur ai kënaq njërin prej tyre, zemëron tjetrin, duke mbetur kështu i hutuar dhe i shqetësuar. Ky është shembulli i idhujtarit që adhuron zota të shumtë, duke u përpjekur t’u përshtatet të gjithëve, por pa gjetur kurrë qetësi. Ndërsa robi tjetër i përket vetëm një zotërie të vetëm, i cili e di saktësisht se çfarë do ai prej tij – ky rob është i qetë dhe i sigurt në jetën e tij. Ky është shembulli i besimtarit që adhuron vetëm Allahun, duke ditur se çfarë kërkon Ai prej tij.

A mund të jenë këta dy robër të barabartë në shembull? Sigurisht që jo! Po ashtu, idhujtari dhe besimtari nuk janë të barabartë. Prandaj, çdo lavdërim i takon vetëm Allahut, sepse Ai e ka bërë të qartë të vërtetën dhe ka treguar rrugën e drejtë. Megjithatë, shumica e njerëzve nuk e kuptojnë këtë të vërtetë, prandaj vazhdojnë t’i bëjnë shok Allahut në adhurim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Shembulli i Allahut në Kur’an është mjeti më i qartë për ta bërë të vërtetën të kuptueshme për njerëzit.
2. Besimtari që i përkushtohet vetëm Allahut jeton në qetësi shpirtërore, ndërsa idhujtari jeton në hutim dhe shqetësim të vazhdueshëm.
3. Të gjitha lavdërimet i takojnë vetëm Allahut, sepse Ai na ka udhëzuar në fenë e vërtetë dhe na ka shpëtuar nga errësira e idhujtarisë.
4. Injoranca është shkaku kryesor i largimit nga e vërteta – prandaj dituria dhe kuptimi i fesë janë rruga drejt besimit të shëndoshë.