Sure Nisâ — Ayet 150

Kelime Anlamları:

• Yekfürûne billâhi ve rusulihî: Allah'a ve O'nun elçilerine küfretmek, inkâr etmek.
• Yüferrikû: Ayırmak, aralarını açmak.
• Nü'minü bi ba'dın: Bir kısmına iman ederiz.
• Nekfürü bi ba'dın: Bir kısmını inkâr ederiz.
• Yettehizû: Edinmek, tutmak.
• Sebîlâ: Yol, tutulan yol.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, iman ile küfür arasında bir yol tutmaya çalışan, Allah'a inandıklarını söyleyip O'nun gönderdiği elçilerin bir kısmını kabul edip bir kısmını reddeden kimselerin durumunu haber vermektedir. Bu âyetin iniş sebebi, özellikle Yahudilerin tutumudur. Onlar, Mûsâ aleyhisselâma ve Tevrat'a inandıklarını söylerler, fakat İsâ aleyhisselâmı ve O'na indirilen İncîl'i inkâr ederlerdi. Aynı şekilde son Peygamber Hz. Muhammed sallallâhu aleyhi ve sellem'i de tanımaz ve O'nun getirdiklerini reddederlerdi. Bununla da yetinmeyip, "Biz Allah'a iman ediyoruz ama elçilerinin bir kısmına değil" diyerek Allah ile elçileri arasında bir ayrım yapmaya kalkışıyorlardı.

Bu tutum, aslında iman ile küfrü birleştirmeye çalışan, ikisinin arasında bir orta yol bulmaya uğraşan sapkın bir anlayıştır. Oysa gerçek iman, Allah'a ve O'nun bütün elçilerine eksiksiz iman etmektir. Bir peygamberi kabul edip diğerini reddetmek, aslında hiçbirine hakkıyla iman etmemiş olmaktır. Çünkü bütün peygamberler aynı kaynaktan, aynı ilâhî vahiyden gelmişlerdir. Onlardan birini inkâr etmek, o vahiy zincirinin tamamını reddetmek anlamına gelir.

Sevgili kardeşlerim! İman, bütünlük ister. Yarım iman, iman değildir. Bir insan, Allah'ın gönderdiği elçilerin hepsine birden inanmadıkça gerçek mümin olamaz. Çünkü Allah'ın dini tektir ve bu dinin tebliğcileri olan peygamberlerin hepsi de hak üzeredir. Onlardan birini inkâr etmek, aslında Allah'ın hikmetini ve adaletini de inkâr etmektir. Allah Teâlâ, her kavme doğru yolu göstermek için peygamberler göndermiştir. Bu peygamberlerin hepsi de Allah'ın emirlerini tebliğ etmişlerdir. Dolayısıyla birini kabul edip diğerini reddetmek, ilâhî mesajın bütünlüğünü bozmaya çalışmaktır.

Bu âyet bize, imanın ancak bütün peygamberlere ve onların getirdikleri esaslara tam bir teslimiyetle gerçekleşeceğini öğretmektedir. Allah'ın rahmeti, hidayeti ve mağfireti; O'na ve elçilerine eksiksiz iman edenler içindir. Bu yüzden bizler, Allah'ın gönderdiği bütün peygamberlere iman eder, hiçbiri arasında ayrım yapmayız. Onların hepsi de Allah'ın seçkin kullarıdır ve hepsi de hak üzeredir. Bu iman bütünlüğü, bizim kurtuluşumuzun ve Allah katında makbul kullardan olmamızın anahtarıdır. Rabbimiz, bizleri imanı tam, kalbi selim, sırat-ı müstakim üzere sabit kadem olan kullarından eylesin. Âmin.