Сураи Ан-Ниса — Оят 160

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ظُلْم — ситам, зулм, ноҳақӣ.
• هَادُوا — яҳудиён, пайравони дини яҳудӣ.
• طَيِّبَات — чизҳои покизаву ҳалол, хӯрокҳои неку ҳалол.
• صَدّ — боздоштан, монеъ шудан, дур кардан аз роҳ.
• سَبِيلِ اللَّهِ — роҳи Худо, яъне дини Ислом.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки чаро баъзе хӯрокҳои покиза, ки қаблан ба яҳудиён ҳалол буданд, баъдан бар онҳо ҳаром гардонида шуданд. Сабаби асосии ин ҳукм зулму ситам ва гуноҳҳои бузурги онҳо буд, аз қабили шикастани аҳду паймон, инкор кардани оёти Худо, туҳмати ноҳақ ба Марям (а.с.) ва даъвои куштани Масеҳ (а.с.). Ҳамчунин онҳо худ ва дигаронро аз роҳи Худо, яъне аз дини ҳақиқӣ бозмедоштанд ва мардуми бисёрро аз ҳидоят дур мекарданд. Ба хотири ин кирдорҳои зишт, Худованди мутаъол баъзе аз покизагиҳо ва хӯрокҳои ҳалолро бар онҳо ҳаром гардонд, мисли ҳар ҳайвоне, ки нохунак дорад, ва равғанҳои гову гӯсфанд, ба ҷуз он чизе, ки бар пуштҳояшон аст. Ин ҳукм на танҳо ҷазои амалҳои бади онҳо буд, балки нишонаи он буд, ки саркашӣ ва монеъ шудан аз роҳи Худо ба одати онҳо табдил ёфта буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳ ва зулм метавонад сабаби маҳрум шудан аз неъматҳои ҳалол гардад. Пас бояд аз гуноҳҳо эҳтиёт кунем, то баракати неъматҳоро аз даст надиҳем.
• Худованд одил аст ва ҳар ҳукмеро бо ҳикмат ва адолат мебарорад; ҳар сахтгирӣ дар аҳком сабаби хос дорад.
• Монеъ шудан аз роҳи Худо ва боздоштани дигарон аз некӣ гуноҳи бузург аст ва метавонад ба нестшавии хайр дар ҷомеа оварда расонад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки роҳи ҳидоятро пайравӣ кунем ва дигаронро низ ба сӯи некӣ даъват намоем, на ба сӯи гумроҳӣ.
• Дини Ислом дини адолат, покӣ ва ҳидоят аст; пайравӣ ба он сабаби бахту саодат дар дунё ва охират мегардад.