Сураи Ан-Ниса — Оят 50

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• انظُرْ: бингар, тааммул кун.
• يَفْتَرُونَ: дурӯғ мебофанд, аз худ месозанд.
• الْكَذِبَ: дурӯғ.
• إِثْمًا مُّبِينًا: гуноҳи ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки бо чашми ибрат бингар, ки инҳо чӣ гуна ба Худо дурӯғ мебанданд ва чизҳоеро аз худ месозанд, ки сазовори Худои пок нест. Онҳо худро пок мешуморанд ва мегӯянд, ки мо бахшидашудаем ва мисли кӯдакон бегуноҳем, ҳол он ки ин суханон дурӯғе бар зидди Худост. Инчунин онҳо китоби Худоро таҳриф мекунанд ва суханонеро ба Худо нисбат медиҳанд, ки Ӯ нагуфтааст. Ҳамин дурӯғбофӣ барои онҳо гуноҳи бузург ва ошкорест, ки фасоди эътиқод ва гумроҳии онҳоро нишон медиҳад. Барои ин кор ҳамин гуноҳ кофист, ки зиёни онҳоро равшан созад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба Худо дурӯғ нисбат додан ва аз худ дар бораи дин сухан сохтан гуноҳи бузург аст.
• Моро тарбия мекунад, ки дар суханон ва амалҳо ростқавл бошем ва ҳақро таҳриф накунем.
• Нишон медиҳад, ки худписандӣ ва худро пок шумурдан метавонад одамро ба гумроҳӣ ва дурӯғ ба Худо бирасонад.
• Моро водор мекунад, ки китоби Худоро бо эҳтиром бихонем ва маънои онро дуруст фаҳмем, на ин ки барои манфиати худ онро тағйир диҳем.
• Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки гуноҳи ошкор сабаби ҳалокат аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.
• Ва моро ба сӯи тавба ва ба сӯи риояи ростӣ дар эътиқод ва гуфтор ҳидоят мекунад.