Сураи Ан-Ниса — Оят 56

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «كفروا»: кофир шуданд, яъне оятҳои Моро инкор карданд.

— «نُصْلِيهِمْ»: онҳоро ба оташ дохил мекунем ва ба сӯхтани он гирифтор менамоем.

— «نَضِجَتْ»: пухта шуд, яъне пӯсташон сӯхт ва хароб гардид.

— «بَدَّلْنَاهُمْ»: ба онҳо иваз кардем, дигар пӯст додем.

— «عَزِيزًا»: ғолибе, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «حَكِيمًا»: доно ва ҳикматманд дар тақдир ва ҳукми Худ.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки оятҳои Мо — нишонаҳо, далелҳо ва китоби Худоро инкор карданд ва ба онҳо имон наоварданд, дар рӯзи қиёмат ба оташе дохил карда мешаванд, ки онҳоро фаро мегирад ва азоби онро мечашанд. Ҳар боре ки пӯсти баданашон аз шиддати гармӣ месӯзад ва хароб мешавад, Мо ба ҷои он пӯсти дигаре медиҳем, то азоб бар онҳо давом ёбад ва ҳаргиз қатъ нашавад. Ин иваз кардани пӯст барои он аст, ки онҳо ҳамеша дард ва азобро ҳис кунанд ва аз он нараҳанд. Ҳамоно Аллоҳ таоло ғолиби шикастнопазир аст, ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад ва аз азоби Ӯ касе наметавонад бигрезад, ва дар тақдиру ҳукми Худ донои ҳаким аст; ҳар касро тибқи ҳикмати худ ҷазо медиҳад ва азоби кофирон низ аз рӯи адлу ҳикмати Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори оятҳои Аллоҳ саранҷоми сахт дорад ва инсон бояд ҳамеша ба оятҳои Қуръон гӯш диҳад ва онҳоро қабул кунад.

— Азоби охират ҷисмонӣ ва ҳамешагӣ аст, на танҳо рӯҳонӣ; ин боиси он мешавад, ки инсон аз гуноҳ битарсад ва ба сӯи тавба ва итоат баргардад.

— Номҳои «Азиз» ва «Ҳаким» бузургии Аллоҳро нишон медиҳанд: Ӯ тавонманд аст ва ҳеҷ кас аз дасти Ӯ наметавонад бигрезад, вале дар ҳар ҳукм ва ҷазои Худ доно ва одил аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва имон даъват мекунад, зеро роҳи имон ва амали солеҳ саранҷоми неку ҷовидонӣ дорад, дар ҳоле ки инкор ба азоби дардовар мерасонад.

— Ҳикмати Аллоҳ дар он аст, ки ҳатто дар азоб ҳам адолат ва ҳикмат ҷой дорад; Ӯ касеро бе сабаб азоб намекунад ва ҳар амалро тибқи ҳикмати худ ҷазо медиҳад.