سورت غافر — آیت 13

د کلمو معناګانې:

• آیاتو: نښې، علامې او د الله قوت ته اشاره کوونکي شواهد.
• رزقًا: دلته مطلب باران دی چې د رزق او روزي سبب ګرځي.
• یَتَذَکَّرُ: پند اخيستل، نصيحت قبلول او په غور سره فکر کول.
• یُنِیبُ: رجوع کول، توبه کول او د الله په لوري اړول.

تفسیر:

الله هغه ذات دی چې تاسو ته خپلې نښې او قوت درښیي؛ هغه نښې چې د آسمان او ځمکې په پیدایښت، د شپې او ورځې په بدلېدو، د لمر او سپوږمۍ په حرکت او ستاسو په بدنونو کې خپور شوی دی. دا ټول د الله د وحدانیت او قدرت ښکاره دلیلونه دي. هغه تاسو ته له آسمانه باران نازلوي، چې د ځمکې د زرغونېدو، د نباتاتو د راټوکېدو او ستاسو د روزۍ سبب ګرځي. خو له دې ټولو نښو او لارښوونو څخه پند او نصیحت یوازې هغه څوک اخلي چې له ګناهونو او شرکه توبه وباسي، د الله په لوري رجوع وکړي او په اخلاص سره د هغه عبادت وکړي. هغه څوک چې زړه یې له الله څخه لرې وي او په غفلت کې ژوند کوي، د دې نښو څخه هیڅ ګټه نه اخلي.

فايدې:

1. دا آیت موږ ته د الله د قدرت او رحمت یادونه کوي، چې هره شیبه موږ ته خپلې نښې ښیي او زموږ د روزۍ تدبیر کوي.
2. باران او د ځمکې زرغونتوب د الله د رحمت ښکاره بیلګه ده؛ نو باید له دې نعمتونو څخه د هغه شکر ادا کړو.
3. پند اخيستل او د الله په لوري رجوع کول د هدایت او سعادت لاره ده؛ څوک چې توبه وباسي او اخلاص ولري، الله به هغه ته د پوهېدو او لارښوونې توفیق ورکړي.
4. دا آیت موږ ته هڅونه راکوي چې د الله په نښو کې فکر وکړو او له غفلت څخه راویښ شو، ځکه چې دا نښې موږ د الله د عظمت او محبت په لوري بیایي.