Сураи Гафир — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «التَّنَادِ»: рӯзи нидо додан, яъне рӯзи қиёмат, ки мардум якдигарро бо овоз баланд мехонанд.

1. Тафсири оят:

Ва эй қавми ман, ман бар шумо аз азоби рӯзи қиёмат метарсам, он рӯзе ки мардум аз сахтии он ҳолат ва даҳшати он мавқеъ якдигарро нидо мекунанд. Баъзеҳо баъзеи дигарро ба ёрии хеш мехонанд, ба умеди он ки хешу табор ё ҷоҳу манзалаташон дар он рӯз ба онҳо фоида мерасонад, вале он нидоҳо ва он умедҳо дар он рӯзи сахт беасос хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи сахт ва даҳшатнок аст ва бояд пеш аз расидани он барои худ тадбир гирем.

— Нишон медиҳад, ки дар он рӯз хешу табор ва ҷоҳу манзалат наметавонад касеро аз азоби Худо наҷот диҳад, балки танҳо амали солеҳ ва имон ба Аллоҳ наҷотбахш аст.

— Моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва аз роҳи рост дур нашавем, зеро андарзҳои онҳо барои некӯаҳволии мо дар дунё ва охират аст.

— Ин оят муҳаббати моро ба Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон бо забоне равшан ва пур аз шафқат моро аз оқибатҳои бад огоҳ мекунад ва ба сӯи наҷот роҳнамоӣ менамояд.