Surat Gafir — Ayat 38

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• يَا قَوْمِ : Dhuh kaumku, dhuh sedulur-sedulurku.
• اتَّبِعُونِ : Padha manuta marang aku, padha nuruta tuntunanku.
• أَهْدِكُمْ : Aku bakal nuduhake lan nuntun kowé kabèh.
• سَبِيلَ الرَّشَادِ : Dalan kang bener, dalan kang nuduhake marang kabecikan lan kaslametan.

1. Tafsiré ayat:

Wong lanang kang wis mukmin saka kulawargané Fir'aun iku banjur ngomong marang kaumé kanthi cara kang alus lan kebak rasa welas asih. Dhèwèké ngélingaké manèh marang wong-wong mau, "Dhuh kaumku, padha manuta marang aku. Aku iki ora ngajak kowé marang kesesatan, nanging aku bakal nuduhake dalan kang bener, dalan kang bisa nuntun kowé marang kabecikan lan kaslametan ing donya lan akhirat."

Wong mukmin iki ngajak kaumé supaya ninggalaké dalan kang salah lan milih dalan kang lurus. Dhèwèké ngerti yèn kaumé lagi ana ing dalan kang kebak kesesatan, mula dhèwèké kepéngin nuntun wong-wong mau marang dalan kang diridhai Allah. Ajakané iki dudu kanggo kepentingané dhèwèké dhéwé, nanging murni kanggo kabaikané kaumé, supaya padha ora kena azab kaya kang bakal nemoni Fir'aun lan para pengikuté.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Wong kang wis entuk petunjuk saka Allah kudu duwé tanggung jawab kanggo ngajak wong liya marang dalan kang bener, kanthi cara kang alus lan kebak kawicaksanan.
• Ajakan marang kabecikan iku kudu dilakoni kanthi rasa tresna lan kepéngin nulungi, dudu kanthi paksaan utawa rasa dhuwur dhéwé.
• Dalan kang bener (sabilur rasyad) iku dalan kang nuntun manungsa marang kabagyan sejati, mula saben wong kudu gelem ngrungokaké lan nampa pituduh kang bener.
• Wong kang iman kudu wani ngomong bener sanajan ana ing tengah-tengah kaum kang ora ngerti, kaya wong mukmin iki kang wani ngajak kaumé nalika jamané Fir'aun.
• Islam iku agama kang nuntun marang dalan kang lurus lan mbebasaké manungsa saka kesesatan, mula sapa waé kang nuruti tuntunané bakal entuk kabagyan ing donya lan akhirat.