Сураи Гафир — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَتَاعٌ — молу сарвати гузаро, чизе ки танҳо барои муддати кӯтоҳ фоида медиҳад ва баъд тамом мешавад.
• دَارُ الْقَرَارِ — хонаи ҷовидонӣ ва ҷои орому қароргирӣ, ки дигар аз он ҷо намераванд.

1. Тафсири оят:

Эй қавми ман! Ин ҳаёти дунё танҳо як баҳраи гузаро ва лаззати кӯтоҳмуддат аст, ки инсон аз он баҳра мебарад ва баъд ба зудӣ тамом мешавад ва аз байн меравад. Пас шумо набояд дил ба он бандед ва ба он такя кунед. Ва ҳақиқатан охират — он ҷо хонаи ҷовидонӣ ва ҷои орому қароргирии абадӣ аст, ки неъматҳои он ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд. Пас бояд шумо охиратро бар дунё афзал донед ва барои он амалҳои солеҳ анҷом диҳед, то дар он ҷо ба саодат ва хушбахтӣ бирасед. Аз машғул шудан ба дунё ва ғафлат аз охират эҳтиёт кунед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё хонаи гузаро аст, на ҷои ҷовидонӣ. Ҳар чизе ки дар он аст — мол, ҷоҳ, лаззат — ҳама гузаро ва фониист.
• Хушбахтии ҳақиқӣ ва оромии абадӣ танҳо дар охират аст. Худованд барои бандагони некӯкор ҷои ҷовидонии пур аз неъмат омода кардааст.
• Ин оят моро даъват мекунад, ки ба ҷои дил бастан ба дунёи гузаро, барои охирати ҷовидонӣ амали солеҳ кунем.
• Қуръон бо чунин оятҳо роҳи дурустро нишон медиҳад ва моро аз ғафлат ва бехабарӣ огоҳ мекунад, то зиндагии худро беҳуда сарф накунем.
• Ин таълимот ба инсон оромии дил мебахшад, зеро медонад, ки ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ дар пеш аст ва кӯшишҳои некӯкораш беподош намемонанд.