سوره غافر — آیه 39

معانی کلمات:

• متاع: کالای اندک و ناپایدار که برای مدتی کوتاه از آن بهره گرفته میشود.
• دار القرار: سرای پایدار و جاودان، خانهای که در آن ماندن همیشگی است.

تفسیر آیه:

ای قوم من! این زندگی دنیا چیزی جز کالای ناچیز و گذرایی نیست که انسانها اندکی از لذتها و خوشیهای آن بهرهمند میشوند و سپس همهچیز به پایان میرسد و از بین میرود. پس سزاوار نیست که دل به این متاع فانی ببندید و فریب ظاهر آن را بخورید. اما سرای آخرت، با تمام نعمتهای جاودان و پاداشهای بیپایانی که در آن است، جایگاه حقیقی و اقامتگاه دائمی شماست؛ جایی که نه پایانی دارد و نه زوالی. پس شایسته است که این زندگی کوتاه را وسیلهای برای رسیدن به آن سرای همیشگی قرار دهید و با انجام کارهای نیک و پیروی از فرمانهای الهی، سعادت جاودان را برای خود فراهم سازید و مبادا سرگرمیهای دنیا شما را از آماده شدن برای آن زندگی ابدی غافل کند.

فواید و پیامهای آیه:

• دنیا با همه جاذبهها و زیباییهایش، ارزش آن را ندارد که انسان تمام همت و تلاش خود را صرف آن کند، چرا که زودگذر و ناپایدار است.
• آخرت، سرای حقیقی و جاودان انسان است و عاقبت همه انسانها به آنجا بازمیگردد؛ پس خردمند کسی است که برای اقامتگاه همیشگی خود سرمایهگذاری کند.
• این آیه انسان را به میانهروی در بهرهمندی از دنیا دعوت میکند و او را از وابستگی افراطی به لذتهای زودگذر بازمیدارد.
• ایمان به آخرت، به زندگی انسان هدف و معنا میبخشد و او را از یأس و پوچی نجات میدهد و به کارهای نیک و اخلاق پسندیده ترغیب میکند.
• مقایسه میان دنیای فانی و آخرت باقی، هوشیاری و بیداری دل را در پی دارد و انسان را به انتخاب درست میان دو راه دعوت میکند؛ راهی که به سعادت ابدی میرسد یا راهی که به حسرت و زیان میانجامد.