غافر سۈرىسى — ئايەت 42

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

— «تَدْعُونَنِي»: مېنى چاقىرىسىلەر، دەۋەت قىلىسىلەر.

— «لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ»: ئاللاھقا كۇفرىلىق قىلىشىم ئۈچۈن.

— «وَأُشْرِكَ بِهِ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ»: ھەمدە ئاللاھقا شېرىك قىلىشىم ئۈچۈن، ئۇنىڭ ئىلاھلىقىغا ھېچقانداق ئىلمىم يوق نەرسىلەرنى.

— «الْعَزِيزِ»: غالىب، ھېچكىم ئۇنى يېڭەلمەيدىغان زات.

— «الْغَفَّارِ»: كۆپ مەغپىرەت قىلغۇچى، تەۋبە قىلغانلارنىڭ گۇناھلىرىنى كۆپ ئۆچۈرگۈچى.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت مۇئمىن كىشىنىڭ قەۋمىگە قىلغان نەسىھىتىنىڭ داۋامىدۇر. ئۇ ئېيتىدۇ: ئى قەۋمىم! سىلەر مېنى ئاللاھقا كۇفرىلىق قىلىشقا، ھەمدە ئاللاھ بىلەن بىرگە ئۇنىڭ ئىلاھلىقىغا ھېچقانداق ئىلمىم يوق بۇتلارنى ۋە باشقا نەرسىلەرنى شېرىك قىلىشقا چاقىرىۋاتىسىلەر. بۇ ئەڭ چوڭ ۋە ئەڭ قەبىھ گۇناھتۇر. ئەمما مەن سىلەرنى ھېچكىم يېڭەلمەيدىغان، غالىب ۋە قۇدرەتلىك ئاللاھقا، شۇنداقلا تەۋبە قىلغان بەندىلىرىنىڭ گۇناھلىرىنى كۆپ ئۆچۈرۈپ مەغپىرەت قىلغۇچى ئاللاھقا ئىمان ئېيتىشقا چاقىرىمەن.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ھەقىقىي مۇئمىن كىشى ھەر قانداق شارائىتتا ھەقتىن يانماسلىقى، باشقىلارنىڭ بۇزۇق چاقىرىقلىرىغا ئەگەشمەسلىكى، بەلكى ئىمان ۋە تەۋھىدكە چاقىرىشى كېرەك. ئاللاھ تائالا غالىب ۋە مەغپىرەت قىلغۇچىدۇر؛ ئۇنىڭغا تەۋبە قىلغان ھەر بىر بەندە ئۈمىدۋار بولسۇن. ئاللاھنىڭ مەغپىرەت قىلىش سۈپىتى ئۇنىڭ رەھمىتىنىڭ كەڭلىكىنى كۆرسىتىدۇ، شۇڭا بىز ھەمىشە ئۇنىڭغا يۈزلىنىپ، گۇناھلىرىمىزدىن تەۋبە قىلىشىمىز ۋە باشقىلارنىمۇ ئىمان ۋە ياخشىلىققا چاقىرىشىمىز كېرەك.