Sura Fussilat — Werset 39

Znaczenie słów:

• خَاشِعَةً – sucha, pozbawiona roślinności, martwa.
• اهْتَزَّتْ – poruszyła się, ożyła (wskutek wzrostu roślin).
• وَرَبَتْ – uniosła się, nabrzmiała, wzniosła się (przez wyrastającą roślinność).

Tafsir (wyjaśnienie):

Wśród znaków świadczących o jedyności Boga i Jego wszechmocy jest to, co widzisz na własne oczy: ziemia leży sucha i martwa, bez żadnej roślinności. Lecz kiedy zsyłamy na nią wodę deszczu, natychmiast zaczyna drżeć i poruszać się – kiełkują ukryte w niej nasiona, a ziemia unosi się i nabrzmiewa, pokrywając się zielenią i życiem. Ten, który ożywia martwą ziemię po jej wyschnięciu, jest z pewnością Tym, który wskrzesi umarłych i zbierze ich do rozliczenia i zapłaty. Zaprawdę, On jest nad każdą rzeczą wszechwładny – nie umknie Jego mocy ani ożywienie ziemi po jej śmierci, ani wskrzeszenie ludzi z ich grobów. Tak jak Jego potęga przywraca życie suchej ziemi, tak samo z łatwością przywróci życie ciałom po ich rozkładzie.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dowód na zmartwychwstanie – Ten werset ukazuje nam namacalny dowód na życie po śmierci. Kto patrzy na martwą ziemię, a potem widzi ją tętniącą życiem po deszczu, ten nie może wątpić w moc Boga nad wskrzeszeniem zmarłych. To zaproszenie do refleksji nad tym, co dzieje się wokół nas każdego roku.
2. Pobudzenie wiary i ufności w Boga – Kiedy uświadamiamy sobie, że Ten sam Bóg, który ożywia ziemię, czuwa nad nami i naszym życiem, nasze serca napełniają się spokojem i pewnością, że nic nie jest poza Jego zasięgiem.
3. Nauka pokory i wdzięczności – Widok ożywającej przyrody przypomina nam o Bożych łaskach: o wodzie, która jest źródłem życia, o pożywieniu, które z niej wyrasta. To skłania nas do dziękowania Stwórcy i doceniania Jego darów.
4. Zachęta do refleksji nad przyrodą – Islam wzywa człowieka do kontemplacji otaczającego świata. Ten werset uczy nas, że natura nie jest przypadkiem, lecz księgą pełną znaków prowadzących do poznania Boga i umocnienia wiary.
5. Nadzieja dla grzeszników – Skoro Bóg ożywia ziemię po jej śmierci, to również potrafi ożywić serca zagubione i martwe duchowo. To wezwanie do nawrócenia i powrotu na prostą drogę – nigdy nie jest za późno, by Bóg tchnął w nas nowe życie.