سوره فصلت — آیه 39

معانی کلمات:

• خاشعة: خشک و بی‌گیاه، فروتن و افسرده.
• اهتزّت: به جنبش درآمد و جنبید (به سبب روییدن گیاه).
• ربت: بالا آمد و برآمد (زمین بر اثر رویش گیاه، بلند و برجسته شد).

تفسیر آیه:

از نشانه‌های قدرت و یگانگی خداوند این است که زمین را خشک و بی‌جان می‌بینی، هیچ گیاهی در آن نمی‌روید و گویی از حیات تهی است. اما چون باران رحمت خود را بر آن فرو می‌فرستیم، ناگهان به جنبش درمی‌آید، شکافته می‌شود و گیاهان از دل آن سر برمی‌آورند، زمین برآمده و پُف کرده و سرشار از زندگی می‌شود. همان خدایی که این زمین مرده را زنده کرد، یقیناً زنده‌کنندهٔ مردگان نیز هست و آنان را از قبرها برای حساب و جزا برمی‌انگیزد. او بر هر کاری تواناست؛ همان‌گونه که زنده‌کردن زمین خشک برایش آسان است، زنده‌کردن مردگان نیز برای او هیچ دشواری ندارد.

فواید و پیام‌های آیه:

• این آیه، دل‌ها را به تأمل در طبیعت فرا می‌خواند تا از مشاهدهٔ حیات پس از مرگ زمین، به ایمان به رستاخیز برسیم؛ همان‌گونه که باران بهاری زمین را زنده می‌کند، خداوند نیز بندگان را در قیامت زنده خواهد کرد.
• قدرت بی‌پایان خداوند را به یاد ما می‌آورد؛ او که بر احیای زمین خشک تواناست، بر هر کاری از جمله آفرینش دوبارهٔ انسان‌ها قادر است، پس هیچ‌گاه از رحمت و قدرت او ناامید نشویم.
• این آیه، امید را در دل مؤمنان زنده می‌کند و آنان را به شکرگزاری در برابر نعمت‌های الهی، به‌ویژه نعمت باران و حیات، ترغیب می‌نماید و یادآور می‌شود که مرگ پایان راه نیست، بلکه آغازی برای زندگی جاودان است.