Surja Fussilet — Ajet 51

Kuptimet e fjalëve:

• أَعْرَضَ: u largua, u kthye nga e vërteta.
• وَنَأَى بِجَانِبِهِ: u largua me tërë qenien e tij, duke u treguar mendjemadh e kryelartë.
• فَذُو دُعَاءٍ عَرِيضٍ: ai që lutet shumë, me lutje të shumta e të përsëritura.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Allahu i dhuron njeriut të mirat e Tij – si shëndetin, pasurinë, fëmijët dhe rehatinë – ai shpesh largohet nga e vërteta dhe nga falënderimi ndaj Zotit të tij. Ai kthehet me mendjemadhësi, duke e ngritur veten lart dhe duke u sjellë me arrogancë, sikur nuk ka nevojë për Zotin e tij. Por, kur e godet ndonjë e keqe – si sëmundja, varfëria apo ndonjë fatkeqësi – ai kthehet te Zoti me lutje të shumta dhe të përsëritura, duke iu lutur vazhdimisht që t’ia largojë dëmin. Pra, ai e njeh Zotin e tij në kohë vështirësish, por e harron Atë në kohë begatie; nuk e falënderon kur i jepet mirësia, dhe nuk duron kur e godet sprova.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu është i dobët nga natyra – ai harron Zotin kur është në rehati, por e kujton Atë kur i vjen vështirësia. Kjo na mëson t’i drejtohemi Allahut gjithmonë, si në begati ashtu edhe në sprova.
2. Falënderimi është shenjë e besimit të vërtetë – ai që e do Allahun, e falënderon Atë në çdo gjendje, jo vetëm kur i vjen e mira, por edhe kur e godet e keqja, duke ditur se Allahu ka urtësi në çdo gjë.
3. Lutja është armë e besimtarit – njeriu që i drejtohet Allahut me lutje në vështirësi, tregon varfërinë e tij ndaj Zotit dhe nevojën e tij për Të. Por besimtari i vërtetë nuk e harron Zotin as në rehati, sepse e di se çdo e mirë vjen prej Tij.
4. Kjo na mëson të jemi të qëndrueshëm në adhurim – të mos jemi si ata që adhurojnë Allahun vetëm kur kanë nevojë, por të jemi robër të sinqertë që e adhurojmë Atë në çdo kohë dhe në çdo gjendje, duke e ditur se Ai është i vetmi që jep dhe merr, që ndihmon dhe sprovon.