Surah Fussilat — Aya 51

Ma’anonin Kalmomin:

• أَعْرَضَ: ya juya baya, ya ƙi biyayya.
• وَنَأَى بِجَانِبِهِ: ya nisanta kansa, ya yi girman kai da fahariya.
• فَذُو دُعَاءٍ عَرِيضٍ: mai yawan addu’a da roƙo, wato mai yawan kiran Allah.

Tafsirin Ayar:

Idan muka yi wa mutum ni’ima, kamar lafiya, arziki, ko wani abin jin daɗi, sai ya juya baya daga gode wa Allah, ya kuma nisanta kansa da girman kai, ba ya karkata ga shukuri ko ɗa’a. Amma idan wata cuta, talauci, ko wata masifa ta shafe shi, sai ka gan shi yana ta kukan Allah da yawan addu’a, yana roƙon a taimake shi da a cire masa wahalar. Wannan ya nuna cewa mutum yana sanin Ubangijinsa a lokacin tsananin wahala, amma yana manta da shi a lokacin jin daɗi da ni’ima. Shi ba ya godewa Ubangijinsa idan ya ba shi ni’ima, kuma ba ya yin haƙuri idan ya jarrabe shi da cuta ko wahala.

Fa’idodin Darasin:

1. Wannan ayar tana tunatar da mu cewa kada mu zama daga cikin waɗanda suke tunawa da Allah kawai a lokacin wahala, amma su manta da shi a lokacin ni’ima.
2. Ya kamata mu riƙa godewa Allah a kowane lokaci, musamman a lokacin alheri da natsuwa, domin hakan yana ƙara wa ni’ima dawwama.
3. Mu koyi yin haƙuri da juriya a lokacin masifu, kuma mu dogara ga Allah, ba kawai da addu’a ba, har ma da yarda da abin da ya ƙaddara mana.
4. Wannan ayar tana nuna mana cewa imani na gaskiya shi ne a riƙe shi a cikin sauƙi da wahala, a cikin alheri da cuta, ba kawai a lokacin buƙata ba.