سورت زخرف — آیت 14

د معناويو بېانونه:

• مُنقَلِبُون: بېرته راګرځېدونکي، له دې نړۍ وروسته خپل رب ته بېرته ورتلونکي.

د آيت تفسير:

دا آيت د هغو خبرو دوام دی چې مؤمن يې کله چې په بېړۍ، سورلي يا نورو سواريو باندې سواره کېږي وايي. مطلب دا چې مونږ به حتماً له دې نړۍ وروسته خپل رب ته بېرته ورګرځو، او د مرګ نه وروسته به د حساب او جزا لپاره د خپل رب په وړاندې ودرېږو. دا اقرار د دې خبرې تصدیق دی چې دا ژوند پای ته رسېدونکی دی، او اصلي ژوند د آخرت ژوند دی. لکه څنګه چې مونږ په دې نړۍ کې د الله تعالی په نعمتونو باندې سواره کېږو او هغه يې په یاد راوړو، همداسې بايد د آخرت د سفر لپاره هم چمتو واوسو، ځکه چې هغه سفر به ډېر اوږد او تلپاتې وي.

فايدې:

1. دا آيت مونږ ته دا درس راکوي چې د نعمتونو په وخت کې بايد له الله تعالی سره مینه او شکر وباسو، او د هغه د قدرت او لطف يادونه وکړو.
2. په دې پوهېږو چې د دې نړۍ ژوند پای ته رسېدونکی دی، نو بايد د آخرت لپاره عمل وکړو، ځکه چې هغه ځای به تلپاتې وي.
3. دا چې مونږ به خپل رب ته بېرته ورګرځو، دا مونږ ته د حساب او جزا یادونه کوي، چې له امله يې بايد په خپلو کړنو کې محتاط واوسو او د الله له نافرمانۍ ځان وساتو.
4. دا آيت د مؤمن لپاره د تسليت او ډاډ سرچينه ده، ځکه چې هغه پوهېږي چې له دې نړۍ وروسته به د خپل مهربان رب په لور ستون شي، چې هغه به يې له خپل رحمت سره وګوري.