Сураи Аз-Зухруф — Оят 16

1. Маънои калимаҳои мушкил:

— «أَمِ»: ҳарфи истифҳом (пурсиш) аст, ки инкор ва радди гуфтаи нодуронро ифода мекунад.

— «اتَّخَذَ»: гирифт, ихтиёр кард.

— «أَصْفَاكُم»: шуморо хос кард, махсус гардонд.

— «الْبَنِين»: писарон, фарзандони писар.

1. Тафсири оят:

Оё ин мушрикон чунин мегӯянд, ки Аллоҳ аз он чи меофарад, барои Худ духтаронро гирифтааст ва шуморо бо писарон хос кардааст? Ин гуфтори ботил ва беасос аст. Онҳо барои Аллоҳ духтаронро нисбат медиҳанд, ҳол он ки худашон духтар доштанро барои худ намеписанданд ва онро камбуди медонанд, вале писаронро барои худ ихтиёр мекунанд. Ин тақсимоти ноҳақ ва золимона аст. Аллоҳ аз он чи онҳо васф мекунанд, пок ва беэҳтиёҷ аст. Ӯ на фарзанд дорад ва на шарик, ва на байни бандагонаш чунин тақсимоти беадолатона мекунад. Ин оят раддияест бар ақидаи ботили мушрикон, ки ба Аллоҳ фарзанд нисбат медоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳар гуна нисбатҳои ботил пок аст ва ҳеҷ кас ҳақ надорад ба Ӯ фарзанд ё шарик нисбат диҳад.

— Инсон бояд дар бораи Аллоҳ танҳо он чи дар Қуръон ва суннат омадааст, бигӯяд ва аз гуфтори беасос парҳез кунад.

— Адолати Аллоҳ комил аст ва Ӯ ҳаргиз байни бандагонаш тақсимоти ноҳақ намекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ақли солим ва фитрати пок такя кунем ва ақидаи худро аз ҳар гуна ширку хурофот пок гардонем.

— Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи қатъӣ ақидаи дурустро собит мекунад ва ботилро рад менамояд, ки ин моро ба сӯи имон ва ягонагӣ Аллоҳ ҳидоят мекунад.