Сураи Аз-Зухруф — Оят 28

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• كَلِمَةً: калима, сухан; дар ин ҷо мақсуд калимаи тавҳид — «Ло илоҳа иллаллоҳ» аст.
• بَاقِيَةً: боқӣ, мондагор, давомдор.
• عَقِبِهِ: насл, зурриёти ӯ, фарзандони баъд аз ӯ.
• لَعَلَّهُمْ: шояд онҳо, ба умеди он ки онҳо.
• يَرْجِعُونَ: бармегарданд, бозмегарданд (ба сӯи имон ва тавҳид).

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) калимаи тавҳид — «Ло илоҳа иллаллоҳ»-ро шиор ва асоси даъвати худ қарор дод, Худованди мутаъол ин калимаро дар наслу зурриёти ӯ боқӣ ва мондагор гардонид. Яъне ҳамеша дар авлоди Иброҳим касоне буданд ва хоҳанд буд, ки Аллоҳро яккаю бешарик мепарастанд ва ба тавҳид пайравӣ мекунанд. Ин давомнокии тавҳид дар наслаш ба он хотир аст, ки мардум — хусусан мардуми Макка ва дигарон — ба сӯи Аллоҳ баргарданд, тавба кунанд ва аз ширку гуноҳҳо даст кашанд. Ҳамчунин, вақте мардум медонанд, ки падари бузургашон Иброҳим (алайҳис-салом) ба тавҳид ва парастиши яктои Худо даъват кардааст, ин боиси он мешавад, ки онҳо ба имон рӯй оваранд ва роҳи ростро пайдо кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тавҳид — «Ло илоҳа иллаллоҳ» — мероси бузурги паёмбарон аст ва бояд дар наслҳо давом ёбад.
• Даъвати паёмбарон ба тавҳид на танҳо барои замони худ, балки барои наслҳои оянда низ будааст.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ба фарзандони худ имон ва тавҳидро омӯзем, то ин мероси некӯ дар наслҳо идома ёбад.
• Аллоҳ таоло ба бандагонаш роҳи тавба ва баргаштан ба сӯи Худро ҳамеша боз мегузорад; ҳатто агар касе гумроҳ шавад, метавонад ба сӯи Ӯ баргардад.
• Ин оят умедбахш аст: ҳар қадар ки наслҳо давом кунанд, ҳамеша имкони ҳидоят ва баргаштан ба имон вуҷуд дорад.
• Достони Иброҳим (алайҳис-салом) ва давомнокии тавҳид дар наслаш моро ба он тарғиб мекунад, ки ба асл ва решаи худи худ — имон ба Аллоҳи якто — ифтихор кунем ва онро пос дорем.