Sura Az-Zuchruf — Werset 45

Znaczenie słów:

• Was'al – zapytaj, dowiedz się.
• Man arsalnā min qablika min rusulinā – tych spośród Naszych posłańców, których wysłaliśmy przed tobą.
• Aja'alnā min dūni ar-Rahmāni ālihatan yu'badūn – czy uczyniliśmy poza Miłosiernym bóstwa, które byłyby czczone?

Tafsir (wyjaśnienie):

Zwracając się do Proroka Muhammada (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo), Allah nakazuje mu zapytać posłańców, których wysłał przed nim, oraz ich wyznawców i tych, którzy przejęli ich nauki: czy którykolwiek z nich przyniósł ludziom wezwanie do czczenia kogokolwiek innego poza Allahem – Miłosiernym? Czy ich księgi i szariaty zawierały nakaz oddawania czci innym bogom?

Odpowiedź jest oczywista i jednoznaczna: żaden z posłańców nie przyszedł z takim wezwaniem. Wszyscy oni – od pierwszego do ostatniego – wzywali do czczenia wyłącznie Allaha, Jedynego, który nie ma współtowarzyszy, i zabraniali oddawania czci komukolwiek innemu. Werset ten ma charakter retorycznego potwierdzenia – nie jest to pytanie wynikające z niewiedzy, lecz potwierdzenie dla bałwochwalców z Mekki, że żaden posłaniec ani żadna księga nie przyniosły czczenia innych bóstw. Prorok Muhammad (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) spotkał poprzednich posłańców podczas swojej nocnej podróży (al-Isrā') i nie potrzebował ich pytać, gdyż wiedział to z pewnością – lecz pytanie to jest dowodem dla jego wspólnoty i dla wszystkich ludzi.

Wszystkie poselstwa były zgodne w tej fundamentalnej zasadzie: czczenie Allaha Jedynego i odrzucenie wszelkich innych bóstw. To jest rdzeń wszystkich religii objawionych.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Jedność przesłania wszystkich proroków – wszyscy oni wzywali do czczenia Jedynego Boga, co potwierdza prawdziwość islamu i jego zgodność z pierwotnym przesłaniem wszystkich posłańców.
2. Dowód na fałszywość bałwochwalstwa – skoro żaden posłaniec nie przyniósł czczenia innych bóstw, to praktyka ta jest innowacją i odstępstwem od drogi Bożej.
3. Piękno miłosierdzia Bożego – Allah nie pozostawił ludzi bez przewodnictwa, lecz wysyłał posłańców, którzy nieśli tę samą prawdę, aby nikt nie miał wymówki.
4. Umocnienie serca wierzącego – świadomość, że podąża się ścieżką wszystkich proroków, dodaje siły i pewności w obliczu sprzeciwu.
5. Zachęta do jedności muzułmanów – skoro wszyscy prorocy głosili to samo, to i wyznawcy powinni łączyć się wokół tej jednej prawdy, a nie dzielić się na sekty.