Сураи Аз-Зухруф — Оят 56

1. Маънои калимаҳои «سَلَفًا» ва «مَثَلًا»:

— «Салафан»: пешравандагон, касоне ки пеш аз дигарон меоянд ва дигарон аз паси онҳо мераванд.

— «Маслан»: ибрат, намуна ва огоҳие, ки мардум аз ҳоли онҳо панд мегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо Фиръавн ва қавми ӯро, ки дар баҳр ғарқ шуданд, пешравандагони касоне қарор додем, ки баъд аз онҳо меоянд ва монанди амали онҳоро анҷом медиҳанд — яъне онҳо дар сазовори азоб пешқадам шуданд. Ҳамчунин Мо онҳоро ибрат ва пандомӯз барои ояндагон гардонидем, то мардум аз саргузашти онҳо панд гиранд ва ҳолати онҳоро намунаи худ қарор диҳанд. Ҳар касе ки роҳи онҳоро пайравӣ кунад ва ба монанди амалҳои бади онҳо даст занад, ба ҳамон азобе гирифтор мешавад, ки онҳо гирифтор шуданд. Ин оят ҳам огоҳии ҷиддӣ барои кофирони Макка ва ҳамаи мардуми оянда аст, то аз такрори хатоҳои гузаштагон эҳтиёт кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки таърихи гузаштагон оинаи ибрат барои мост; бояд аз сарнавишти ҳалокшудагон панд гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; ҳамон тавре ки Фиръавн ва қавми ӯ ба азоб гирифтор шуданд, ҳар касе ки роҳи онҳоро равад, ҳамон сарнавиштро дорад.

— Ин оят моро ба тафаккур ва омӯхтан аз таърих даъват мекунад, то зиндагии худро дар роҳи рост ва тоъат ба Худованд бино кунем.

— Қуръони Карим китоби ҳидоят ва панд аст; ҳар ояти он барои инсон дарс ва ибрат дорад ва моро ба сӯи некиҳо роҳнамоӣ мекунад.