Сураи Аз-Зухруф — Оят 57

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «ضُرِبَ» — оварда шуд, мисол оварда шуд.
• «مَثَلًا» — намуна, мисол, монандӣ.
• «يَصِدُّونَ» — бонги шодӣ мезананд, фарёд мекашанд, ғулғула мекунанд (аз шодӣ ва хурсандӣ).

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки мушрикон Исои писари Марямро ҳамчун мисол оварданд — онҳо мехостанд бо ин роҳ ба Паёмбар (с) эътироз кунанд ва гуфтанд, ки мо аз он чизе, ки дар бораи парастиши бутҳо гуфта шуд, розӣ ҳастем, зеро насрониён низ Исоро парастиш мекунанд. Он гоҳ қавми ту — эй Паёмбар — аз ин сухан ба шодӣ фарёд мекашанд ва ғулғула мекунанд, гӯё ки ба ҳақ пирӯз шуда бошанд. Ин ҳолат замоне рух дод, ки ояте нозил шуд, ки дар он гуфта шуда буд: шумо ва он чи ба ҷуз Аллоҳ мепарастед, сӯхти ҷаҳаннам хоҳед буд. Мушрикон инро ба Исо низ татбиқ карданд ва гуфтанд: пас мо розӣ ҳастем, ки бутҳои мо мисли Исо бошанд. Он гоҳ Аллоҳ ҷавоб дод, ки он касоне, ки аз ҷониби Мо барояшон некӣ пеш рафтааст, аз оташ дур дошта мешаванд. Яъне Исо (а) бандаи некӯкори Аллоҳ аст ва ҳаргиз ба оташ намедарояд, аммо бутҳо ва он чи ба ҷуз Аллоҳ парастиш мешавад, ҳамагӣ дар оташ ҷой мегиранд. Пас мисоли мушрикон ботил аст ва ҳуҷҷати онҳо ноустувор мебошад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақро бо далелҳои равшан собит мекунад ва ҳар гуна шубҳа ва эътирози душманонро рад менамояд.
• Исои писари Марям (а) бандаи некӯкори Аллоҳ аст, на илоҳ; ӯ ҳаргиз ба оташ намедарояд ва ин ботил будани гуфтори мушриконро исбот мекунад.
• Қуръон барои ҳамаи замонҳо роҳнамост ва ҳар кас бо инсоф ба он муроҷиа кунад, ҳақро меёбад.
• Дар оят тасаллӣ барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки мухолифон ҳатто ҳангоми овардани мисолҳои ботил низ мағлуб мешаванд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва андешаи дуруст бихонем, зеро он китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои тамоми оламён.