Сураи Аз-Зухруф — Оят 6

1. Маъонии калимаҳо:

— «وَكَمْ»: чӣ бисёр, чӣ андоза зиёд.

— «أَرْسَلْنَا»: фиристодем, равон кардем.

— «نَّبِيٍّ»: паёмбар, касе ки аз ҷониби Худо хабар меорад.

— «الْأَوَّلِينَ»: пешиниён, умматҳои гузашта ва қарнҳои аввал.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки Мо пеш аз қавми ту паёмбарони бисёреро ба сӯи умматҳои гузашта фиристодем. Ҳар паёмбаре ки омад, қавмаш ӯро масхара мекарданд ва ба ӯ имон намеоварданд, ҳамчунон ки қавми ту низ туро масхара мекунанд. Пас Мо онҳоеро, ки паёмбаронро дурӯғ бароварданд, ҳалок кардем, ҳол он ки онҳо аз қавми ту қавитар ва пурзӯртар буданд. Ин ҳалокат ва азоб ба сабаби куфру саркашӣ ва масхара кардани паёмбаронашон бар онҳо фурӯд омад. Ин оят барои Паёмбар (с) тасаллист, то бидонад, ки ин рафтори қавми ӯ чизе нав нест, балки суннати Худо дар миёни пешиниён низ чунин будааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба ҳар муъмин сабр ва устуворӣ меомӯзад, ки ҳангоми масхара ва мухолифати мардум дилсард нашавад.

— Нишон медиҳад, ки Худо паёмбарони худро танҳо намегузорад ва ҳамеша онҳоро дастгирӣ мекунад.

— Дар он ибратест, ки сарнавишти умматҳои гузашта оинаи оянда аст; касе ки роҳи паёмбаронро рад кунад, оқибати бад хоҳад дошт.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки даъвати исломӣ роҳи тӯлонӣ ва пурозмоиш дорад ва бояд бо илму ҳикмат ва сабр идома дода шавад.

— Ва дар он тасаллиест барои ҳамаи касоне, ки дар роҳи ҳақ аз ҷониби мардум озор мебинанд, ки ин роҳи паёмбарони пешин низ будааст.