Сураи Аз-Зухруф — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «يَأْتِيهِم»: ба онҳо меояд.

— «نَّبِيٍّ»: паёмбаре аз ҷониби Худо.

— «يَسْتَهْزِئُونَ»: масхара мекунанд, тамасхур менамоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят Паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки дар умматҳои гузашта низ ин гуна рафтор вуҷуд дошт. Ба онҳо ҳеҷ паёмбаре аз ҷониби Худо намеомад, магар он ки ба ӯ масхара мекарданд ва тамасхур менамуданд. Қавми ту низ эй Муҳаммад (с) ба ту ҳамин гуна муносибат мекунанд, вале ин рафтори онҳо нав нест, балки одати пешиниён аст. Сипас Худо онҳоеро, ки паёмбаронашро дурӯғ мебароварданд, ҳалок кард, ҳарчанд онҳо аз қавми ту пурзӯртар ва қавитар буданд. Аз ин рӯ, ин оят барои Паёмбар (с) тасаллист ва барои кофирон огоҳиест, ки аз сарнавишти пешиниён ибрат гиранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки душмании кофирон нисбат ба паёмбарон ҳодисаи нав нест, балки суннати Худо дар миёни умматҳои гузашта низ чунин будааст.

— Паёмбарон ва даъватгарон бояд сабр кунанд ва аз масхараи мардум дилгир нашаванд, зеро ин роҳи ҳамаи паёмбарони пешин будааст.

— Худо оқибати тамасхуркунандагонро ҳалокат қарор додааст, ҳатто агар онҳо нерӯмандтар аз дигарон бошанд ҳам.

— Дар ин оят барои мӯъминон тасаллӣ ва умедворӣ ҳаст, ки ҳақиқат дар ниҳоят ғолиб мешавад ва ботил нест мешавад.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва ба паёмбарон ва даъвати ҳақ бо эҳтиром муносибат кунем.