سوره زخرف — آیه 65

معانی کلمات:

• الأحزاب: گروهها و فرقهها.
• ویل: هلاکت، عذاب سخت و وای بر آنها.
• یوم ألیم: روزی که عذاب آن دردناک است.

تفسیر آیه:

پس از آنکه عیسی (علیه السلام) به سوی آسمان بالا برده شد، گروهها و فرقههای مختلف در میان بنیاسرائیل درباره او اختلاف کردند و به دستههای گوناگون تقسیم شدند. این اختلاف از درون خودشان و بدون دخالت عامل بیرونی پدید آمد. برخی گفتند: او پسر خداست، برخی گفتند: او خود خداوند است، و گروهی نیز گفتند: او و مادرش دو معبود هستند. اما حقیقت آن است که عیسی (علیه السلام) بندهی خدا و فرستادهی او بود و این اختلافات، ناشی از هواهای نفسانی و گمراهی بود. پس وای بر کسانی که با این گفتار باطل، به خود ستم کردند و عیسی را به ناحق توصیف نمودند؛ زیرا در روز قیامت، عذابی دردناک و سخت در انتظار آنان است که هیچ راه گریزی از آن نخواهند داشت.

فواید و پیامهای آیه:

1. اختلاف در دین، ریشه در ظلم و پیروی از هوای نفس دارد و انسان را از مسیر حق دور میکند.
2. خداوند متعال، پیامبران خود را از هر توصیف ناروا منزه میداند و نسبت دادن هر صفتی غیر از عبودیت و رسالت به آنان، ظلمی بزرگ است.
3. عذاب آخرت، نتیجهی طبیعی ظلم و انحراف از حق است و هیچ کس نمیتواند از آن جلوگیری کند.
4. این آیه به ما میآموزد که در برابر شخصیتهای بزرگ دینی، نهایت ادب و احترام را رعایت کنیم و از هرگونه غلو یا تحریف دربارهی آنان بپرهیزیم.
5. ایمان به وحدانیت خداوند و رسالت پیامبران، تنها راه نجات از عذاب الیم است و هرگونه شرک یا غلو در دین، انسان را به هلاکت میکشاند.