Сураи Ад-Духан — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «بَلْ» (бал): ҳарфи ибтидоӣ аст, ки инкор ва радди гуфтаи пешинро ифода мекунад ва маънои «балки», «не, ҳатто»-ро медиҳад.

— «شَكّ» (шакк): шубҳа, дудилагӣ ва таردдид дар эътиқод.

— «يَلْعَبُونَ» (ялъабун): бозӣ мекунанд, саргармӣ ва бепарвоӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати мушриконро баён мекунад, ки онҳо ба ҳақиқат бовар надоранд ва дар шубҳа қарор доранд. Онҳо на ба рӯзи қиёмат яқин доранд ва на ба Қуръони Карим, балки дар дудилагӣ ва таردдид мондаанд. Ин шубҳа онҳоро ба он водор кардааст, ки аз ҳақиқат рӯй гардонанд ва худро бо корҳои беҳуда ва ботил машғул созанд. Онҳо ҳақро ҷиддӣ намегиранд, балки бо бепарвоӣ ва масхараомезӣ рафтор мекунанд, гӯё ки ин оятҳо ва даъвати Паёмбар (с) бозичае беш нест. Ин гуфтор нишон медиҳад, ки онҳо на аз рӯи далел, балки аз рӯи ҳавои нафс ва саркашӣ инкор мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шубҳа ва дудилагӣ дар эътиқод метавонад инсонро аз ҳақиқат дур кунад ва ба корҳои беҳуда гирифтор созад.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо ҷиддият ва самимият қабул кунем ва аз бепарвоӣ нисбат ба оятҳои Худо эҳтиёт намоем.

— Ин оят даъвати некӯ ба тафаккур ва тадбир аст, то инсон бо далел ва бурҳон ба ҳақиқат бирасад ва дилашро аз шакку шубҳа пок созад.

— Ислом дини яқин ва боварии устувор аст; пайрави он шахсест, ки бо дили ором ва ақли равшан ба Худо ва рӯзи охират имон меорад ва аз бозиҳои беҳуда дурӣ меҷӯяд.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, аз торикии шубҳа ба рӯшноии яқин мерасад ва дар дунёву охират саодатманд мегардад.