Surja Ed-Duhan — Ajet 22

Kuptimet e fjalëve:

• فَدَعَا رَبَّهُ: Iu lut Zotit të tij, Musai a.s.
• قَوْمٌ مُجْرِمُونَ: Popull që ka rënë në krim dhe mëkat, duke i bërë shirk Allahut dhe duke refuzuar besimin.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai a.s. pa se Faraoni dhe populli i tij nuk po e besonin, pasi ai u kishte sjellë argumente të qarta dhe mrekulli, dhe ata vazhduan në mosbesim e kryeneçësi, ai iu drejtua Zotit të tij me lutje, duke i thënë: "O Zoti im, këta janë një popull kriminelë, që kanë merituar dënimin Tënd, sepse ata vazhdojnë në mëkat dhe nuk duan të largohen nga e keqja." Kjo lutje ishte një ankesë te Allahu për gjendjen e tyre dhe një kërkesë për ndihmë kundër tyre, pasi Musai a.s. kishte humbur shpresën se ata do të besonin, dhe ai kërkoi prej Zotit të tij që t'i ndëshkonte për shkak të krimeve të tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lutja është arma e besimtarit në çdo kohë dhe vend, sidomos kur njeriu ndihet i pafuqishëm përballë armiqve dhe pengesave.
2. Profeti Musai a.s. na mëson se kur njeriu e sheh se e keqja është përhapur dhe njerëzit nuk po dëgjojnë këshillat, ai duhet t'i drejtohet Allahut me lutje dhe t'ia lërë çështjen Atij.
3. Ajeti tregon se Allahu i përgjigjet lutjes së robërve të Tij të sinqertë, dhe se Ai është mbrojtësi i të drejtëve kundër kriminelëve.
4. Në këtë ajet ka një paralajmërim për çdo popull që vazhdon në mëkat dhe refuzon të vërtetën, se dënimi i Allahut është i afërt për ta, ashtu siç ndodhi me Faraonin dhe popullin e tij.