سوره دخان — آیه 22

معانی کلمات:

• «فَدَعَا»: پس دعا کرد و خواند.
• «مُجْرِمُونَ»: گناهکاران، کسانی که مرتکب جرم و گناه بزرگ شدهاند؛ در اینجا به معنای مشرکان و کافران است.

تفسیر آیه:

پس از آنکه فرعون و قومش دعوت موسی علیهالسلام را تکذیب کردند و به او ایمان نیاوردند و بر کفر و سرکشی خود اصرار ورزیدند، موسی علیهالسلام به درگاه پروردگار خود دست به دعا برداشت و عرضه داشت: «پروردگارا! این قوم، قومی گناهکار و مشرک هستند؛ آنان به تو کفر میورزند و از فرمان تو سرپیچی میکنند و شایستهی عذاب و کیفر فوری میباشند.» موسی با این دعا، شکایت خود را از سرکشی و طغیان آنان به پیشگاه خداوند برد و از او خواست تا عذاب خود را بر این قوم نازل کند، زیرا آنان با وجود دیدن معجزات و آیات روشن، باز هم بر گمراهی و عناد خود باقی ماندند و هیچ امیدی به ایمان آوردنشان نبود.

فواید و درسهای آیه:

• پیامبران الهی در برابر لجاجت و سرکشی گناهکاران، به خداوند پناه میبرند و از او یاری میطلبند؛ این درس بزرگی است که در سختیها و ناملایمات، تنها به درگاه خداوند دعا کنیم و از او کمک بخواهیم.
• دعا کردن بر ضد ظالمان و گناهکارانی که راه حق را میبندند و مردم را گمراه میکنند، جایز و بلکه پسندیده است، زیرا این دعا برای دفع شر و برقراری عدالت است.
• خداوند دعای بندگان مخلص خود را اجابت میکند و عذاب خود را بر قوم مجرم نازل میفرماید؛ پس نباید از قدرت خداوند در برابر ظالمان ناامید شد.
• شناخت و تشخیص قوم مجرم و گناهکار، مقدمهای برای برخورد قاطع با آنان است و مؤمنان باید از فریب ظاهر افراد گناهکار غافل نمانند و حق را از باطل تشخیص دهند.