Surat Ad-Dukhan — Ayat 26

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• زُرُوعٍ (zurū'in): tetanduran utawa palawija, kayata pari, gandum, lan liya-liyane kang ditandur ing sawah.
• مَقَامٍ (maqāmin): panggonan ngadeg, papan dunung, utawa papan panggonan kang dienggo ngumpul.
• كَرِيمٍ (karīmin): mulya, becik, lan diaji-aji.

2) Tegese ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake bab apa kang ditinggalake dening Fir'aun lan para pandhereke sawise padha dirusak lan kalebokake ing segara. Allah ngandhani manawa Fir'aun lan kaumé ninggalake akeh banget tetanduran lan palawija kang subur, papan panggonan kang becik lan mulya, yaiku panggonan kang biasane dienggo dening para ratu lan wong-wong gedhe. Panggonan mau pancen endah lan nyenengake, nanging kabeh mau ora bisa nylametake awake dhewe saka siksa Allah. Kabeh kasenengan donya mau mung dadi tinggalan kang ora ana gunane maneh kanggo wong-wong kang wis dirusak dening Allah amarga saka kekafirane.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Donya iki mung sak wentoro, mula aja padha gumantung marang kasenengan lan kamulyan donya wae.
• Kabeh kekuwatan, kasugihan, lan kamulyan kang ana ing donya iki ora bakal bisa nylametake manungsa saka siksa Allah yen dheweke kafir lan duraka.
• Ayat iki ngelingake marang kita supaya tansah ngabekti marang Allah, amarga mung Allah kang bisa paring keslametan ing donya lan akhirat.
• Islam mulangake marang kita supaya ora sombong lan ora rumangsa luwih saka wong liya, amarga kabeh kang ana ing donya iki mung titipan saka Allah.
• Kanthi mangerteni crita Fir'aun iki, kita dadi luwih tresna marang agama Islam lan luwih semangat ngelakoni dhawuhe Allah, amarga Islam iku agama kang nggawa berkah lan keslametan kanggo sapa wae kang gelem manut marang Allah.