Сураи Ад-Духан — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• زُرُوعٍ — киштзорҳо, зироатҳо, майдонҳои киштукор.
• مَقَامٍ — ҷойи истодан, маҷлисгоҳ, ҷойи зиндагӣ ва будубош.
• كَرِيمٍ — гиромӣ, некӯ, арзанда; дар ин ҷо ба маънои маҷлиси зебо ва бошукӯҳ.

1. Тафсири оят:

Пас аз ҳалоки Фиръавн ва қавми ӯ, ки Худованд онҳоро ғарқ кард, онҳо дар дунё бисёр боғҳо, чашмаҳои равон, киштзорҳо ва ҷойҳои зебои зиндагиро боқӣ гузоштанд. Ин ҳама неъматҳое буданд, ки онҳо дар онҳо ба хушӣ ва фароғат зиндагӣ мекарданд. Ҳамин гуна киштзорҳо ва маҷлисҳои некӯро тарк гуфтанд, ки он ҷойҳо ҷойи гиромии онҳо буданд — мисли маҷлисҳои подшоҳон, ки дар онҳо бо иззату эҳтиром менишастанд. Аммо ҳамаи ин неъматҳо ба онҳо фоида набахшид, зеро кифру саркашӣ карданд ва аз фармони Худо рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё зудгузар ва фонии ҳастанд; онҳо набояд сабаби ғурур ва фаромӯш кардани Худо шаванд.
• Қиссаи Фиръавн ва қавми ӯ дарс аст барои ҳар кас, ки бо неъматҳои Худо мағрур шавад ва аз роҳи ҳақ рӯй гардонад.
• Ислом ба мо меомӯзад, ки шукргузор бошем ва неъматҳоро дар роҳи некӯ истифода барем, то дар дунё ва охират комёб шавем.
• Қуръон бо зикри ин ҳодисаҳо дилҳоро нарм мекунад ва моро ба андеша водор месозад, ки оқибати кифру зулм ҳалокат аст, вале роҳи имон ва тақво ба саодати абадӣ мерасонад.