Сураи Ад-Духан — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَمْ» (кам): дар ин ҷо барои ифодаи касрат ва бузургии шумора истифода шудааст, яъне «чаҳ бисёр».
• «تَرَكُوا» (тараку): тарк карданд, боқӣ гузоштанд, паси худ гузоштанд.
• «جَنَّاتٍ» (ҷаннот): ҷамъи «ҷанна», яъне боғҳои сердарахт ва пур аз неъмат.
• «عُيُونٍ» (уйюн): ҷамъи «айн», яъне чашмаҳо ва сарчашмаҳои об.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло Фиръавн ва қавми ӯро ғарқ кард ва нест сохт, онҳо дар дунё чизҳои зиёдеро паси худ гузоштанд: боғҳои сершукуф ва пурнеъмат, чашмаҳои равон ва обҳои ҷорӣ, ки дар онҳо ҳаёти хуш ва фароғат доштанд. Ин оят баён мекунад, ки онҳо дар миср аз неъматҳои бузург баҳраманд буданд, аммо ҳангоми ҳалокат ҳамаи ин дороиҳоро тарк карданд ва ҳеҷ чиз аз онҳо ба корӣ наомад. Ҳамин тавр, Аллоҳ таоло нишон медиҳад, ки қудрат ва сарвати дунёӣ наметавонад инсонро аз азоби Ӯ наҷот диҳад, ва он чи барои кофирон боқӣ мемонад, танҳо ҳасрат ва пушаймонӣ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои дунё гузаранд ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро ҳамеша нигоҳ дорад; бинобар ин бояд ба неъматҳои абадии охират таваҷҷуҳ кунем.
• Қуръон бо суханони кӯтоҳ ва равшан сарнавишти тамаддунҳои бузургро баён мекунад ва моро ба андеша водор месозад, ки қудрати Фиръавн бо ҳамаи боғу чашмаҳояш ба поён расид.
• Ин оят дили инсонро ба тавозуъ ва шукр ба Аллоҳ мехонад, зеро ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Ӯст ва метавонад дар як лаҳза аз мо гирифта шавад.
• Қуръон моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои ғурур ва саркашӣ ба неъматҳои дунё, ба итоати Аллоҳ таоло ва амалҳои нек машғул шавем, то дар охират аз неъматҳои ҷовидонӣ баҳраманд гардем.