Surah Al-Ahqaf — Aya 11

Ma'anar Kalmomi:

• "إفْكٌ": ƙarya da aka ƙirƙira.
• "قَدِيمٌ": tsoho, wanda aka riga aka faɗa a dā.

Fassara:

Waɗanda suka kafirta da annabcin Muhammad (SAW) da abin da ya zo da shi na Alƙur'ani, suna magana ga waɗanda suka yi imani, suna cewa: "Da wannan addini na Muhammad ya kasance alheri, da ba mu sami damar shiga gabanku ba, domin mu ne mafiya daraja da girma a tsakanin ku." Suna nufin cewa waɗanda suka yi imani da farko daga cikin talakawa, bayi, da matalauta ne kawai suka bi shi, don haka ba su ga wani alheri a cikinsa ba.

Amma domin ba su sami shiryuwa da Alƙur'ani ba, kuma ba su amfana da abin da ke cikinsa na gaskiya ba, za su ce: "Wannan Alƙur'ani ƙarya ce tsohuwa da aka riga aka faɗa daga mutanen zamanin dā, ba sabon abu ba ne." Suna ƙaryata shi ne domin son zuciya da girman kai, ba don rashin dalili ba.

Fa'idodi:

1. Imani ba ya dogara da matsayi ko dukiya ba, amma da gaskiya da bin shari'a; talakawa na iya zama mafifita a wajen Allah fiye da masu ɗaukaka.
2. Ƙaryata gaskiya ba ta hanyar dalili ba, amma ta hanyar son zuciya da ra'ayin mutum, alama ce ta munafunci da kafirci.
3. Alƙur'ani gaskiya ne mai haske, wanda duk wanda ya yi nazari a kai da zuciya mai tsabta zai sami shiryuwa, amma waɗanda suka rufe zukatansu ba za su amfana ba.
4. Kyautata zaton ga sauran mutane da nisantar raina su, domin Allah na iya shiryar da wanda kake ganin ba shi da daraja.
5. A cikin wannan akwai gargaɗi ga al'umma kada su yi koyi da waɗanda suka ƙi gaskiya saboda kawai masu bin ta ba su da matsayi a duniya.