Surah Muhammad — Aya 11

Ma’anonin Kalmomi:

• مَوْلَى (Maula): Mai taimako, mai karewa, kuma mai ba da nasara.
• الَّذِينَ آمَنُوا (Waɗanda suka yi imani): Muminai waɗanda suka gaskata Allah da Manzonsa kuma suka bi umarninsa.
• الْكَافِرِينَ (Kafirai): Waɗanda suka kafirta da Allah da Manzonsa.

Fassarar Ayar:

Wannan sakamako da aka ambata a baya—na samun nasara ga muminai da kuma wulakanci ga kafirai—ya faru ne saboda Allah Shi ne Maula (Mai taimako da karewa) ga waɗanda suka yi imani da Shi, yana taimakon su a duniya da lahira, kuma yana ba su nasara a kan maƙiyansu. Amma kafirai, ba su da wani maula ko mai taimako da zai cece su daga azabar Allah, domin sun rabu da Allah kuma sun ƙi yarda da Shi, don haka babu wanda zai iya taimakon su ko kawo musu nasara. Wannan nasara ta muminai ba don cancantar su ba ne, amma saboda yardar Allah da taimakonSa da ya alkawarta musu, kamar yadda ya ce: "Kuma ya kasance hakki a gare Mu taimakon muminai" (Ar-Rum: 47). Shi kuwa kafirai, sun dogara ga shugabanninsu na ƙarya waɗanda ba su da iko a kansu, don haka babu wani taimako a gare su.

Darussa da Fa’idodi:

1. Imani da Allah shine tushen samun nasara da taimako; duk wanda ya riƙe imaninsa da gaskiya, Allah zai riƙe shi kuma ya taimake shi.
2. Kafirci da nisantar Allah suna haifar da ɓarna da rashin taimako; babu wani abin dogaro ga kafirai face wulakanci.
3. Wannan ayar tana ƙarfafa muminai su dage a kan addininsu, domin suna da Ubangiji mai rahama wanda ba ya yadda su ɓata.
4. Tana kuma tunatar da kafirai cewa duk wani abin da suke dogaro da shi banda Allah, ba zai amfane su ba a ranar da babu wani taimako face daga Allah.