Sura Al-Ma'ida — Werset 113

Znaczenie słów:

• نَأْكُلَ مِنْهَا – „abyśmy mogli z niej jeść” – chodzi o jedzenie błogosławione, a nie wynikające z potrzeby czy głodu.
• تَطْمَئِنَّ – „aby się uspokoiły” – aby znalazły spokój i pewność.
• صَدَقْتَنَا – „że powiedziałeś nam prawdę” – że jesteś prawdomówny w tym, co głosisz.
• الشَّاهِدِينَ – „świadków” – ludzi, którzy będą świadczyć o tym cudzie.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Uczniowie Jezusa (al-Hawariyyun), odpowiadając na jego prośbę skierowaną do Boga, powiedzieli: „Pragniemy zjeść z tego stołu, który ma zostać zesłany z nieba, aby nasze serca znalazły ukojenie i spokój na widok tego wielkiego znaku. Chcemy w ten sposób utwierdzić się w wierze i osiągnąć pewność, że ty, Jezusie, rzeczywiście mówisz prawdę i że jesteś posłańcem Boga. Pragniemy również być świadkami tego cudu dla tych, którzy go nie widzieli, abyśmy mogli zaświadczyć o potędze Boga i o twojej prawdomówności wobec wszystkich ludzi.”

Uczniowie nie prosili o ten stół z powodu głodu ani potrzeby jedzenia, lecz w celu umocnienia swojej wiary, osiągnięcia duchowego spokoju oraz zdobycia dowodu, który uczyni ich świadkami mocy Bożej przed innymi. Chcieli, aby ich wiara opierała się na pewności, a nie tylko na tym, co usłyszeli od Jezusa. Ich prośba wyrażała pragnienie głębszego poznania i duchowego umocnienia, a nie zwykłej zachcianki.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten uczy nas, że proszenie Boga o znaki i dowody w celu umocnienia wiary jest rzeczą godną pochwały, jeśli wynika z czystej intencji i pragnienia prawdy.
2. Pokazuje, że prawdziwa wiara nie opiera się wyłącznie na ślepym naśladowaniu, lecz na przekonaniu i pewności serca.
3. Uczniowie pragnęli być świadkami cudu nie dla własnej chwały, lecz aby móc świadczyć o prawdzie przed innymi – to uczy nas odpowiedzialności za przekazywanie prawdy innym ludziom.
4. Werset ten podkreśla, że Bóg odpowiada na szczere prośby swoich sług i że cuda są znakami Jego mocy oraz potwierdzeniem prawdziwości Jego posłańców.
5. Widzimy w nim piękno relacji między prorokiem a jego uczniami – otwartość, szczerość i wzajemne zaufanie w dążeniu do prawdy.