Сураи Аль-Маида — Оят 119

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصَّادِقِينَ — ростқавлон, яъне касоне ки дар ният, гуфтор ва кирдорашон рост ва содиқ ҳастанд.
• صِدْقُهُمْ — ростии онҳо, яъне ростқавлию росткирдории онҳо дар дунё.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ — аз зери қасру дарахтони он боғҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا — ҷовидона дар он боғҳо мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд ва намемираанд.
• رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ — Худованд аз онҳо розӣ шуд ва ҳеҷ гоҳ бар онҳо хашм намегирад.
• وَرَضُوا عَنْهُ — онҳо низ аз Худованд розӣ шуданд, зеро неъматҳои бузурги Ӯро дарёфт карданд.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ — комёбии бузург, зафар ва наҷоти азим.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар рӯзи қиёмат ба Исо (алайҳис-салом) мегӯяд: имрӯз рӯзест, ки ростӣ ва содиқии бандагони ростқавл ба онҳо фоида мерасонад. Яъне онҳое ки дар дунё дар эътиқод, ният, сухан ва амалҳояшон рост буданд, имрӯз аз самараи он ростӣ баҳра мегиранд. Барои онҳо боғҳои биҳиштӣ омода аст, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони он дарёҳо ҷорӣ мешаванд. Онҳо дар он боғҳо ҷовидона ва абадӣ мемонанд, марг ба онҳо намерасад ва аз неъматҳо ҳеҷ гоҳ ҷудо намешаванд. Худованд аз онҳо розӣ шудааст ва ҳеҷ гоҳ бар онҳо хашм намегирад, ва онҳо низ аз Худованд розӣ шудаанд, чунки ҳамаи он чиро, ки Ӯ ваъда дода буд, дарёфт карданд. Ин подош ва ин ризои Худованд нисбат ба онҳо ҳамон комёбӣ ва зафари бузург аст, ки хайраш азим ва баркаташ бисёр аст ва ҳеҷ комёбие ба он баробар намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ростӣ ва содиқӣ дар ният, гуфтор ва кирдор сабаби наҷот ва комёбӣ дар охират аст. Ҳар кас дар дунё рост бошад, дар охират аз самараи ростии худ баҳра мебарад.
• Биҳишт ҷои ҷовидонӣ аст, ки дар он марг нест, аз неъматҳо ҷудоӣ нест ва ҳамаи хоҳишҳои поки инсон дар он ҷо иҷро мешавад.
• Ризои Худованд аз банда ва ризои банда аз Худованд баландтарин неъмати биҳишт аст; ин ҳолат аз ҳамаи лаззатҳои ҷисмонӣ болотар ва арзишмандтар мебошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ростиро дар ҳамаи корҳо пеша кунем, зеро ростии дунё сабаби саодати абадӣ мегардад.
• Қуръон бо чунин ваъдаҳои равшан ва дилпазир бандагони худро ба некӣ ва ростӣ ташвиқ мекунад ва ба инсон умеди бузург ва роҳи дурустро нишон медиҳад.