Сураи Аль-Маида — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• فَطَوَّعَتْ: ба маънои «нафсаш барояш ороста ва осон кард», яъне нафси аммора бо васвасаҳои худ ин корро дар назари ӯ зебо ҷилва дод.
• نَفْسُهُ: нафси аммора ба бадӣ, ки одамиро ба гуноҳ ҳидоят мекунад.
• الْخَاسِرِينَ: зиёнкорон, яъне касоне ки сармояи дунё ва охирати худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҳобил қурбонии худро бо ихлос пешниҳод кард ва аз Қобил қабул нашуд, ҳасад ва кина дар дили Қобил афзуд. Ӯ наметавонист ростӣ ва покии бародарашро бибинад. Он гоҳ нафси бадхоҳи ӯ ин амали зиштро дар назараш ороста кард ва ӯро ба сӯи ин ҷинояти бузург ҳидоят намуд. Нафси аммора ба Қобил чунон ҷилва дод, ки гӯё қатли бародар роҳи ҳалли мушкил ва раҳои аз ҳасад аст. Қобил ин васвасаро пазируфт ва бародари худ Ҳобилро ба зулм ба қатл расонд. Бо ин амали худ ӯ дар дунё номи бад ва дар охират азоби дӯзахро ба даст овард ва аз зиёнкорони ҳақиқӣ гардид, ки ҳаёти ҷовидонаи худро бо хашми лаҳзае фурӯхт.

Ин оят нишон медиҳад, ки чӣ гуна нафси аммора метавонад инсонро ба сӯи ҷиноятҳои бузург бикашад, агар ӯ ба Худо таваккал накунад ва аз васвасаҳо эҳтиёт нашавад. Ҳасад аввалин гуноҳе буд, ки дар рӯи замин қатли бегуноҳро ба бор овард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша нафси худро назорат кунад, зеро нафси аммора метавонад ҳатто бузургтарин гуноҳҳоро дар назараш зебо ҷилва диҳад.
• Ҳасад ва кина оқибати бад доранд ва метавонанд инсонро ба ҷиноятҳои сангин водор кунанд.
• Қатли бегуноҳ яке аз бузургтарин гуноҳҳост ва ҳар касе ки чунин кор кунад, дар дунё ва охират зиёнкор хоҳад буд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ҳасад ва рашк ба дигарон, бо ихлос ва некӯкорӣ ба Худо наздик шавем.
• Қурбони Ҳобил нишон медиҳад, ки Худо амалҳои покони муттақиёнро қабул мекунад ва ин бояд барои мо дарси ибрат бошад.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди Худо бошад ва аз васвасаҳои шайтон ва нафси худ ба Худо паноҳ барад, то ба чунин оқибатҳои фоҷиавӣ гирифтор нашавад.