سوره مائده — آیه 58

معانی کلمات:

• نادَیتُم: اذان گفتید و مردم را فرا خواندید.
• هُزُوًا: مسخره کردن، استهزاء.
• لَعِبًا: بازی و شوخی.
• یَعقِلون: تعقل میکنند، میفهمند.

تفسیر آیه:

ای مؤمنان! هنگامی که اذان میگویید و مردم را به نماز فرا میخوانید، گروهی از اهل کتاب (یهود و نصارا) و مشرکان، این ندای توحید و عبادت را به مسخره و بازی میگیرند. آنان بانگ اذان و دعوت به نماز را که بزرگترین وسیله تقرب به خداوند است، دستاویز تمسخر و شوخی قرار میدهند. این رفتار زشت و ناپسند آنان، ریشه در جهل و بیخردی ایشان دارد؛ زیرا آنان به سبب نادانی خود، حقیقت عبادت و معنای بندگی را درک نمیکنند و از درک عظمت این ندای آسمانی عاجزند. اگر عقل داشتند و میفهمیدند که این دعوت، راه نجات و سعادت آنان است، هرگز چنین رفتاری از خود نشان نمیدادند. سفاهت و بیخردی، انسان را به انکار حق و استهزای آن میکشاند، در حالی که خردمندی، انسان را به تعظیم شعائر الهی وادار میسازد.

فواید و پیامهای آیه:

• اذان و نماز از شعائر بزرگ الهی است که باید با احترام و عظمت از آن یاد شود و هیچگاه نباید از تمسخر دشمنان، در انجام آن سستی به خرج داد.
• جهل و بیخردی، ریشه بسیاری از انحرافات و دشمنیها با حق است؛ اگر انسانها عقل خود را به کار گیرند، هرگز با حقیقت دشمنی نمیکنند.
• مؤمنان باید در برابر استهزای دشمنان، استوار و صبور باشند و بدانند که این رفتارها ناشی از ضعف و نادانی آنان است، نه نقصی در دین حق.
• تمسخر شعائر دینی، نشانه دوری از خداوند و محرومیت از درک معارف الهی است و مؤمن باید با بصیرت، این رفتارها را بشناسد و از آنها عبرت بگیرد.