سورت ق — آیت 11

د معناوي کلمې:

• رزقاً: هغه څه چې خلق پرې ګټه اخلي او خوراک کوي.
• بلدةً ميتاً: هغه ځمکه چې وچه او شنډه وي، په کې نه واښه وي او نه کوم فصل.
• الخروج: له قبرونو راپورته کېدل د قيامت په ورځ.

تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې خپل قدرت او فضل بيانوي چې له آسمانه يې باران ووراوه او په هغه سره يې له ځمکې څخه بېلا بېل فصلونه او نباتات راوويستل، چې د هغه بندگانو لپاره رزق او روزي ده، څنګه چې دوی ته اړتيا وي. په دغه باران سره مونږ هغه ځمکه هم ژوندۍ کړه چې وچه او مړه وه، بيا يې په کې واښه او فصلونه راوکريږل. لکه څنګه چې مونږ د باران په واسطه مړې ځمکې ته ژوند ورکوو، هماغه شان به د قيامت په ورځ له قبرونو خلک راژوندي کړو او له مړينې وروسته به يې بيا راوګرځوو. دا د الله تعالی د قدرت يوه ښکاره نښه ده چې څوک يې په قدرت کې شک نه شي کولی.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته د الله تعالی د قدرت يادونه کوي، چې هغه څوک چې د مړې ځمکې د ژوندي کولو توان لري، هغه خامخا د مړيو د ژوندي کولو توان هم لري.
• په دې کې د الله تعالی فضل او رحمت ښکاري چې خپلو بندگانو ته يې له آسمانه باران ورکړ او له ځمکې يې رزق راوويست، نو بايد مونږ د هغه شکر ادا کړو.
• دا آيت مونږ ته د قيامت د ورځې يادونه کوي او مونږ هڅوي چې د هغې ورځې لپاره چمتووالی ونیسو، ځکه چې ژوند له دې نړۍ وروسته پای ته نه رسیږي.
• په دې کې مونږ ته تسلي او ډاډ دی چې لکه څنګه چې الله تعالی د باران په واسطه مړه ځمکه ژوندۍ کوي، هماغه شان به هغه مونږ له قبرونو راژوندي کړي، نو له مرګ وروسته د ژوند اميد بايد زموږ په زړونو کې قوي وي.