Сураи Каф — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «نُفِخَ»: дамида шуд.

— «الصُّور»: шохе, ки фариштаи муваккал ба он медамад.

— «الْوَعِيد»: ваъдаи азоб ва ҳушдор.

1. Тафсири оят:

Рӯзе мерасад, ки фариштаи муваккал ба сур (шох) дар он медамад — ин дамидани дуввум аст, ки бо он ҳамаи мардум аз қабрҳо зинда гардонда мешаванд. Он рӯз ҳамон рӯзи қиёмат аст, ки Аллоҳ кофирон ва гуноҳкоронро аз азоби худ ҳушдор дода буд. Ин рӯз рӯзи амалӣ шудани ваъдаи азоб ва ҳисоб аст, ки ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад ва ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омода бошем.

— Бовар ба рӯзи қиёмат инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба некӣ ҳидоят мекунад.

— Аллоҳ таоло одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад, ин боиси умедворӣ ба адолат ва раҳмати Ӯст.

— Ёдоварии ин рӯз дилро нарм ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.