Сураи Каф — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الصَّيْحَةَ: овози баланд ва сахт, ки дар ин ҷо ба нафаси дуюми сур (карнай) ишора дорад.
• بِالْحَقِّ: ба ҳақ, яъне бешакку шубҳа, ки он рӯз ҳатман воқеъ мешавад.
• يَوْمُ الْخُرُوجِ: рӯзи баромадан, яъне рӯзе ки мардум аз қабрҳо барои ҳисобу ҷазо берун меоянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят аз рӯзи бузурги қиёмат хабар медиҳад ва мефармояд, ки он рӯз мардум овози сахти нафаси дуюми сурро мешунаванд. Ин овоз овози ҳақ аст, ки ҳеҷ шакку шубҳае дар он нест ва он барои зинда шудани ҳамаи офаридаҳо ва барпо шудани қиёмат садо медиҳад. Ҳамин рӯз аст, ки ҳамаи мурдагон аз қабрҳои худ берун меоянд ва ба сӯи ҳисобу ҷазои амалҳои худ равона мешаванд. Ин рӯз рӯзи баромад ном дорад, зеро мардум аз қабрҳо барои ҷавоб додан ба Аллоҳ берун меоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.
• Моро водор мекунад, ки барои он рӯзи бузург омодагӣ гирем ва амалҳои некӯ анҷом диҳем.
• Дар дили инсон умед ва тарсро зинда мекунад: умед ба раҳмати Аллоҳ ва тарс аз ҳисобу ҷазо.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ҳаёти дунёро гузаро ва бояд ба ёди охират бошем, зеро ҳамаи мо рӯзе аз қабрҳо берун мешавем.
• Ин оят исбот мекунад, ки Аллоҳ тавоност мурдагонро зинда кунад ва ҳамаро барои ҳисоб ҷамъ оварад, ва ин боиси афзун шудани имон ва таваккул ба Аллоҳ мегардад.