Сураи Аз-Зарият — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «رِزْقُكُمْ»: рӯзии шумо, яъне ҳар он чизе ки барои зиндагии шумо дар дунё ва охират лозим аст.
• «مَا تُوعَدُونَ»: он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст, аз хайру шар, савобу ҷазо ва ғайра.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки рӯзии шумо ва ҳар он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст, дар осмон аст. Яъне, сабаби асосии рӯзии дунёвии шумо — борон — аз осмон меояд, ки бо он замин сабз мешавад ва ризқу неъматҳо ба даст меоянд. Ҳамчунин, ҳар он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст — аз хайру шар, савобу ҷазо, биҳишту дӯзах ва ҳамаи он чи ки Аллоҳ тақдир кардааст — ҳама дар осмон навишта шудааст ва аз ҷониби Аллоҳ муқаррар гардидааст. Пас, ризқи шумо хоҳ дунёвӣ бошад ва хоҳ динӣ, ҳама аз ҷониби Аллоҳ аст ва дар осмон тақдир шудааст. Ин оят ба инсон таскин медиҳад, ки барои ризқи худ изтироб накунад ва ба Аллоҳ таваккал кунад, зеро ҳама чиз аз пеши Ӯ муайян шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло рӯзии бандагони худро кафолат додааст ва онҳоро фаромӯш накардааст. Ин боиси оромиши дил ва эътимод ба Аллоҳ мегардад.
• Ҳамаи чизҳо — аз ризқи дунё то савоби охират — дар осмон навишта шудаанд, ки ин адолат ва ҳикмати Аллоҳро нишон медиҳад.
• Ин оят инсонро ба шукргузорӣ ва таваккал ба Аллоҳ даъват мекунад, зеро Ӯст, ки ризқро медиҳад ва ҳама чизро тақдир мекунад.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро баён мекунад ва дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб менамояд.