Surja Edh-Dharijat — Ajet 39

Kuptimet e fjalëve:

• فَتَوَلَّى: u largua, u kthye nga besimi.
• بِرُكْنِهِ: me fuqinë dhe ushtrinë e tij, ose me anën e tij të fortë.
• سَاحِرٌ: magjistar që mashtron njerëzit.
• مَجْنُونٌ: i çmendur që flet pa mend.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) iu dërgua Faraonit dhe parisë së tij me mrekulli të qarta dhe prova të dukshme, Faraoni u largua nga e vërteta me arrogancë dhe mendjemadhësi, duke u mbështetur në fuqinë e tij, ushtrinë dhe pasurinë që kishte. Ai nuk pranoi t'i nënshtrohej thirrjes së Musait, por u kthye nga e vërteta me tërë forcën e tij, duke u treguar kryeneç dhe mendjemadh. Pastaj, për të justifikuar refuzimin e tij dhe për të larguar njerëzit nga Musai, ai tha për të: "Ky është magjistar që magjeps njerëzit me fjalët e tij, ose i çmendur që flet gjëra që nuk i kupton." Me këtë thënie, Faraoni u përpoq ta paraqiste Musain si një njeri që nuk meriton të dëgjohet, duke iu shmangur kështu përballjes me të vërtetën që ai sillte.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Arroganca dhe mbështetja te fuqia e kësaj bote nuk i sjellin dobi njeriut përballë së vërtetës; Faraoni, me gjithë fuqinë e tij, nuk mundi ta ndalonte mesazhin e Musait.
2. Të padrejtët shpesh i etiketojnë të dërguarit dhe thirrësit e së vërtetës me akuza të rreme (si magji ose çmenduri) për të larguar njerëzit prej tyre, por e vërteta mbetet e qartë dhe fitimtare.
3. Ky ajet na mëson se durimi ndaj padrejtësive dhe akuzave të rreme është rrugë e pejgamberëve, dhe se besimtari duhet të jetë i vendosur në rrugën e tij, duke u mbështetur te Allahu, jo te fuqia e njerëzve.
4. Fuqia e vërtetë është te Allahu, dhe kushdo që mbështetet te vetja dhe forcat e tij, do të poshtërohet, ashtu siç u poshtërua Faraoni.