Surja Edh-Dharijat — Ajet 40

Kuptimet e fjalëve:

• Fenebedhna-hum: I hodhëm, i braktisëm në det.
• El-Jemm: Deti.
• Mulîm: Ai që ka bërë vepra për të cilat meriton qortim dhe fajësim.

Tefsiri i Ajetit:

Pas historisë së Musait a.s. dhe ftesës së tij ndaj Faraonit, Allahu tregon se si e ndëshkoi atë dhe ushtrinë e tij. Allahu i mori ata me fuqinë e Tij të plotë dhe i hodhi në det – e kjo ishte fundi i tyre i tmerrshëm. Faraoni, i cili pretendonte se ishte zot dhe i cili e mohoi të Dërguarin e Allahut, u mbyt në ujë së bashku me gjithë ushtarët e tij që e mbështetën në padrejtësi dhe arrogancë. Ndërsa ai po mbytej, ishte në gjendje të qortueshme dhe të fajësueshme – pra, ai po bënte vepra për të cilat meritonte qortim dhe ndëshkim, sepse kishte mohuar Allahun, kishte shtypur popullin e tij dhe kishte pretenduar hyjni për veten e tij. Ky ndëshkim erdhi si pasojë e drejtë e veprave të tij të këqija dhe kokëfortësisë së tij në mosbesim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Fuqia e Allahut është absolute – Ai i ndëshkon tiranët kur ata i kalojnë kufijtë, edhe nëse kanë ushtri të mëdha dhe pushtet të fortë. Asnjë fuqi nuk mund t'i shpëtojë atij që Allahu dëshiron ta ndëshkojë.
2. Fundi i padrejtësisë është shkatërrim – Historia e Faraonit na mëson se çdo tiran që shtyp njerëzit dhe mohon të vërtetën, përfundimisht do të përballet me pasojat e veprave të tij.
3. Durimi i besimtarëve shpërblehet – Musai a.s. dhe populli i tij duruan shtypjen për një kohë të gjatë, por në fund Allahu u dha fitore dhe i shpëtoi, ndërsa armiku u shkatërrua. Kjo na mëson se durimi në rrugën e Allahut sjell rezultate të mira.
4. Paralajmërim për mohuesit – Ky ajet është një paralajmërim i qartë për të gjithë ata që mohojnë të Dërguarit e Allahut dhe luftojnë fenë e Tij, se fundi i tyre do të jetë si fundi i Faraonit.